จวนจาง
ห้องโถงด้านข้าง
ควันกำยานจาง ๆ ลอยกรุ่น แต่ก็ไม่อาจกลบกลิ่นยาขมขื่นที่อบอวลอยู่ในห้องได้
จางผิงและจางโซ่ว สองพี่น้องผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุข ต่างนั่งท่าแปลก ๆ บนเก้าอี้ใหญ่ที่ปูเบาะหนา
บาดแผลที่ก้นของพวกเขาตกสะเก็ดแล้ว แต่ยังห่างไกลจากการหายดี ทุกครั้งที่ขยับตัวแม้เพียงเล็กน้อยก็ยื้อยึดบาดแผล ทำให้เจ็บแปลบถึงทรวงอก
"ฟุด!"
จางโซ่วเพิ่งจะขยับหาท่าที่สบายกว่านั้น ก็ต้องสูดลมหายใจเย็น เอ่ยขึ้นด้วยความเจ็บปวดจนหน้าบูดเบี้ยว
"พี่ใหญ่ นี่ก็สิบกว่าวันแล้ว เนื้องก้นนี่... ทำไมยังเจ็บอย่างนี้อยู่ล่ะ เหมือนโดนมีดแล่เป็นชิ้น ๆ"
จางผิงเองก็ไม่กล้าขยับตัว คงท่านอนตะแคงข้างหนึ่ง และเอ่ยขึ้น "บาดเจ็บถึงกระดูก ต้องใช้เวลาร้อยวันกว่าจะหาย ตอนนี้ยังเร็วเกินไป!"
"อะไรนะ!"
จางโซ่วเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "ยังต้องทนอีกถึงเก้าสิบวันงั้นรึ!"
นอนอยู่ก็ทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้ ไม่ต้องพูดถึง... ไม่ต้องพูดถึงการขับถ่ายเลย นั่นคือการขึ้นตะแลงแกงจริง ๆ! หากท้องผูกอีก ถ่ายไม่ออก ก็ยิ่งสาหัสเข้าไปใหญ่!
จางโซ่วยิ่งพูด ยิ่งเดือดดาล เนื้อบนใบหน้าสั่นเทา และพูดกับจางผิงว่า "พี่ใหญ่ ไม่จัดการมันหน่อยรึ?"
"จัดการงั้นรึ"
จางผิงได้ยินก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
"ก็เพราะเจ้าโง่คนนี้ปากพล่อยใส่ร้ายคนอื่น เราถึงต้องมานั่งทนทุกข์ทรมานอย่างนี้! ลืมไปแล้วหรือว่าโดนไม้เรียวเพราะเหตุใด?"
"ราชันย์แห่งความตายผู้นี้แม้จะแตกคอกับฝ่าบาทแล้ว แต่ท่าทีในใจฝ่าบาทต่อเขานั้นมิได้ธรรมดา เจ้ายังคิดจะจัดการเขาอีก วิกลจริตไปแล้วหรือ!"
จางโซ่วฟังแล้วก็ห่อเหี่ยวลงทันที