"ขออภัย?"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา
จางผิงถึงกับงงงัน
จางโชว์ที่กำลังมีสีหน้าโกรธแค้น อยากจะอาละวาดก็ถึงกับตะลึง
ทั้งคู่มองตากัน เห็นความตกใจในดวงตาของอีกฝ่าย ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง
ขอ...ขออภัย?
ให้ตายเถอะ!
จอมกุนซือพิษอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ผู้สั่นสะเทือนทั่วแผ่นดินซงหนู ผู้ทำให้ทั่วหล้าสะพรึงกลัว ราชันย์แห่งความตายผู้ยิ่งใหญ่ กลับมาขออภัยต่อพวกเขา?
ความรู้สึกนี้...ราวกับฤดูร้อนอันกล้าได้ดื่มน้ำบ๊วยเย็นฉ่ำหนึ่งถ้วย ความอึดอัดและโทสะในใจพลันสลายไปเกินครึ่ง กลับกลายเป็นความสุขอันสุดจะพรรณนา ราวกับกำลังลอยอยู่บนฟ้า
ราชันย์แห่งความตายมากราบขออภัยด้วยตนเอง
ต่อให้เกาฉางเหวินเพียงแค่ตบสิ่งสกปรกนั้นลงบนใบหน้าของบ่าวรับใช้ ต่อให้ตบลงบนใบหน้าของพวกเขาเอง เรื่องนี้ก็ถือว่าจบได้
เกียรติยศนี้...ใหญ่หลวงเกินไปแล้ว
จางผิงแผ่วลงไปเล็กน้อย แม้แต่จางโชว์ที่โวยวายจะเอาผิดเกาหยางอยู่ตลอด ก็เงียบไปอย่างผิดปกติ
เวลานี้
เกาหยางตวาดเสียงเขียว "ไอ้ลูกทรพี ยังไม่รีบมาขออภัยอีกหรือ!"
เกาฉางเหวินได้ยินดังนั้น รีบก้าวไปข้างหน้า ก้มหน้าลงกล่าว "ผู้บัญชาการจาง คุณชายรองจาง ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรทำเช่นนี้ ควรคำนึงว่าพวกเขาเป็นบ่าวของจวนจาง เหตุใดจึงตบสิ่งสกปรกลงบนใบหน้าของพวกเขาเล่า!"
"สุภาษิตกล่าวไว้ รู้ผิดแล้วแก้ไขได้ ก็ยังไม่สายเกินไป ข้าตั้งใจจะจ่ายเงินสองหมื่นตำลึง เพื่อเป็นค่ายารักษาและค่าขวัญเสียของบ่าวในจวน ไม่ทราบว่าใต้เท้าจาง คุณชายรองจาง จะให้อภัยข้าได้หรือไม่? มิฉะนั้น กลับจวนไป ข้าต้องถูกพี่ชายแขวนตีแน่นอน!"
ตูม!
คำพูดนี้เอ่ยออกมา
จางโซ่ว จางโชว์ถึงกับตะลึง
กลืน!
จางโชว์นิ่งไม่ไหวแล้ว กลืนน้ำลายลงคอ มองไปที่จางผิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
นั่นคือสองหมื่นตำลึง!
ตั้งสองหมื่นตำลึงนะ!
จางผิงดูเหมือนนิ่งเฉย แต่ในใจจริงกลับเกิดคลื่นยักษ์ถาโถม