ส่วนลึกของคุกสวรรค์
ในห้องขังเดี่ยว อู๋ก่วงถูกมัดมือทั้งสองข้างไว้แน่นด้วยเชือก สวมชุดนักโทษสีขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิง
เขารู้ดีว่าตนหมดสิ้นแล้ว
สังหารขุนนางราชสำนักต่อหน้าธารกำนัล ต่อเนื่องถึงสองคน ความผิดนี้ใหญ่หลวงนัก ไม่ว่าจะมีเหตุผลมากเพียงใด สุดท้ายก็ยากพ้นโทษตาย
เสียใจหรือไม่?
ไม่เสียใจก็เป็นเรื่องโกหก เพราะอนุภรรยาที่เพิ่งรับมาใหม่ยังมิทันได้ชุ่มฉ่ำ นางงามผู้นั้นต้องเสียเงินถึงร้อยตำลึง
แต่วีรชนเดือดดาล เลือดสาดกระเซ็นสามฉื่อ ตาเฒ่าแซ่ฉู่นั่นสมควรตาย ไอ้ขุนนางชั่วนั่นยิ่งสมควรตาย!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แววตาของอู๋ก่วงก็วาบด้วยความอาฆาต
จากห้องขังตรงข้าม เสียงเยาะเย้ยดังมา "ใคร ๆ ก็ว่าทำดีได้ดี ข้าไม่เห็นเคยเจอเลย?"
"สุดท้ายแล้ว ก็ต้องไปลานประหารพร้อมข้าอยู่ดี!"
"ฮ่า ๆ ๆ!"
อู๋ก่วงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ขรึมลง
แต่เขาไม่พูดอะไร
เขาเป็นถึงหัวหน้ากลุ่มโจรผู้องอาจ นึกเสียใจที่ใจอ่อนเกินไป
แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก อู๋ก่วงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากที่ไกล
ตึก ๆ!
"ท่านเกา นี่คือห้องขังของอู๋ก่วงขอรับ"
อู๋ก่วงฟังเสียงประจบประแจงของนายเวร แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปทางต้นเสียง
ชั่วพริบตา ร่างกายของเขาก็ชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง
"ท่านเกา!"
ศึกป้องกันฉางอัน แม้เขาจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเกาหยาง แต่ก็เคยเห็นเกาหยางมาจากระยะไกล ทั้งยังเคารพเลื่อมใสเกาหยางอย่างยิ่ง!
จอมกุนซือพิษอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน มาเยือนที่นี่ได้อย่างไร?
"ปลด!"
"ปล่อยเขา!"
เกาหยางเอ่ยกับผู้คุมโดยตรง
"ปฏิบัติตามคำสั่งท่านเกา!"
ผู้คุมรีบปลดกุญแจจากเอว แล้วเริ่มหากุญแจที่ใช้คุมขังอู๋ก่วง
เกาหยางมองด้วยความประหลาดใจ
"เจ้าไม่เพียงไม่ทักท้วงสักคำว่าผิดกฎ แล้วยังไม่กลัวอู๋ก่วงจะลุกขึ้นมาทำร้ายข้าน้อยหรือ?"
ผู้คุมพบกุญแจแล้ว ใบหน้าเปื้อนยิ้มประจบจนย่นยับ "กฎคืออะไรกันขอรับ คำพูดของท่านเกาคือกฎ!"