"แหม ค่ำคืนนี้ช่างดีนัก"
"ดังคำว่า เลือกวันมิสู้ชนวัน วันนี้ก็ดีไม่หยอก"
เกาหยางสวมชุดขุนนางสีแดงฉาน มือไขว้หลังยืนอยู่ มองแผ่นหลังของซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่จากไป ใบหน้าอดเผยรอยยิ้มมิได้
พักกายมาห้าวัน เขารู้สึกว่ายามนี้ตนแกร่งจนน่าสะพรึง!
"เจ้าลูกทรพี ดูอารมณ์ดีนักนะ"
ขณะเกาหยางกำลังนึกภาพศึกใหญ่คลุ้มคลั่งเลือดเนื้ออยู่ ฉับพลันนั้น เสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะความคิดเขา
เขาหันกลับไปมอง เห็นเกาเฟิงสีหน้าเคร่งเครียด จ้องเขาตาเขม็ง
เกาหยางรู้สึกผิดขึ้นมาทันใด
"ท่านพ่อ มาได้อย่างไร?"
เกาเฟิงถลึงตากลับ เอ่ยไม่พอใจ "ถ้าข้าไม่มา จะได้ยินเจ้าเด็กแสนแสบให้ข้าแบกรับเคราะห์แทนหรือไม่?"
"เก่งนักหนา ป้ายศาลาผงาดหยกเมื่อไรข้าได้ไปเล่า?"
จะให้จริงก็แล้วไปเถิด แต่เกาเฟิงเขาแม้แต่เงาขนก็ยังไม่เห็น!
เกาหยางฟังแล้ว ยิ่งรู้สึกผิด
เกาเฟิงนี่มาบังเอิญเกินไปแล้ว
"ท่านพ่อ ลูกแค่ล้อเล่นกับใต้เท้าซ่างกวัน อย่าใส่ใจเลย อย่าใส่ใจเลยขอรับ!"
"หึ!"
เกาเฟิงแค่นเสียงเย็น สะบัดแขนเสื้อรุนแรง
เขาเดินมาจากอีกทาง เดิมอารมณ์ดียิ่ง แต่เพิ่งมาได้ยินเกาหยางเอาเขาเป็นโล่
ถ้าแพร่งพรายออกไป โดยเฉพาะเข้าหูหลี่ซื่อ จะเอาอะไรกับเรื่องนั้น?
อ้ายสัตว์ทรยศนี่มันกตัญญูยิ่งนัก!
แต่พลัน เกาเฟิงราวกับนึกอะไรได้ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
เขาเอ่ยเรียบๆ "เจ้าลูกทรพี อย่าเพิ่งดีใจไป อยากได้ตัวใต้เท้าซ่างกวัน มิใช่เรื่องง่าย"