"บุญคุณที่ท่านเกาช่วยชีวิต อู๋ก่วงมิอาจทดแทนได้!"
นอกคุกสวรรค์ อู๋ก่วงคุกเข่าลงตรงหน้าเกาหยาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
เดิมทีคิดว่าคราวนี้ต้องตายแน่ ไม่คาดคิดว่าเกาหยางกลับช่วยชีวิตเขา อีกทั้งยังหาแพะรับบาปมาให้อีกด้วย
บุญคุณนี้ ช่างยิ่งใหญ่นัก!
"ท่านพี่อู๋ เหตุใดต้องมากพิธีเช่นนี้!"
"ข้าเกาหยางชั่วชีวิตนี้เคารพผู้กล้าอย่างท่านพี่อู๋ที่สุด ยิ่งกว่านั้นท่านพี่อู๋ยังสร้างคุณูปการใหญ่หลวงแก่มหาจักรวรรดิเฉียน สังหารแม่ทัพแคว้นฉู่ การกระทำเช่นนี้ทำให้ข้าเกาหยางรู้สึกละอายยิ่ง!"
เกาหยางก้มตัวลงหมายจะพยุงอู๋ก่วงขึ้น
แต่อู๋ก่วงไม่ขยับเขยื้อน ยังคงจ้องมองเกาหยางตรง ๆ พลางกล่าวอย่างตื่นเต้น
"บุญคุณเช่นนี้ หากอู๋ก่วงไม่ตอบแทน ก็อัปยศเกินกว่าจะเป็นคน!"
"หากท่านเกาไม่รังเกียจ อู๋ก่วงยินดีคารวะท่านเกาเป็นบิดาบุญธรรม!"
"ฟู่!"
ได้ยินคำนี้ เกาหยางถึงกับสูดลมหายใจเย็นวาบทันใด
"ท่านพี่อู๋ เรื่องนี้ทำมิได้เด็ดขาด!"
แทบจะในชั่วพริบตา สีหน้าของเกาหยางก็เปลี่ยนไป
คำพูดนี้ ไม่อาจเอ่ยออกมาได้นะ!
อู๋ก่วงกวาดตามองเกาหยางแวบหนึ่ง แทบไม่อยากเชื่อสายตา ในแววตาของเกาหยาง เขากลับเห็นความหวาดกลัวอยู่รำไร
แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่เอ่ยคำพูดนี้ออกมาเท่านั้น
การคารวะเป็นบิดาบุญธรรม ถือเป็นวิธีตอบแทนบุญคุณที่ตรงไปตรงมาและหนักแน่นที่สุดของมหาจักรวรรดิเฉียน ยิ่งกว่านั้นเกาหยางยังอายุน้อยกว่าเขามากนัก
"ท่านพี่อู๋ ข้าขอถามตามตรง ท่านมีชื่อรองว่าอะไร?"
เกาหยางจับจ้องอู๋ก่วง พลางเอ่ยถาม
อู๋ก่วงชะงักไป ในใจแอบทอดถอนใจ สมกับเป็นท่านเกา ความคิดหลักแหลมถึงเพียงนี้ เขาตามไม่ทันด้วยซ้ำ แต่ก็ตอบตามตรง
"อู๋ก่วง ชื่อรองเฟิ่งเซียน!"