"ท่านปู่ อีกทั้งเหตุใดเล่า?"
หลินเย่าจู่เอามือกุมแก้มที่บวมช้ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
วันนี้ช่างน่าประหลาดยิ่งนัก!
ประจบประแจงกลับถูกโบย นี่ยังมีความยุติธรรมอยู่ในใต้หล้าหรือไม่?
หลินหวยหยวนสายตาเย็นชา จ้องมองหลินเย่าจู่ที่ถูกตบจนงงงวย ด้วยความโกรธที่ปนความเจ็บใจ : "โง่เขลา! ข้าขอสาปแช่งบรรพบุรุษของเจ้า!"
"วาจาที่ข้ากล่าวไปนั้น เพียงเพื่อประคับประคองผู้คนให้สงบ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าราชันย์แห่งความตายผู้นี้ก่อเรื่องใหญ่โตเพียงนี้ เพียงเพื่อฉวยโอกาสจากความตื่นตระหนกกว้านซื้อของถูก แล้วหาจังหวะกำไรก้อนโต?"
"โง่เขลา!"
"โง่เขลาที่สุด!"
หลินเย่าจู่ฟังจนมึนงงไปหมด
แววตาของเขาบริสุทธิ์ราวกับเด็กแรกเกิด ต่อหน้าหลินหวยหยวนผู้เจ้าเล่ห์เพทุบายราวสุนัขจ้งจอก เขากลายเป็นเพียงทหารใหม่ที่ไร้ประสบการณ์
"ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?"
หลินหวยหยวนเอ่ยขึ้นด้วยความเจ็บปวดใจ : "ข้าประคับประคองสถานการณ์เพื่อไม่ให้ผู้อื่นเทหุ้น แต่หาใช่ตัวข้าจะไม่หนี!"
"การกระทำของเกาหยางครั้งนี้ จะจริงหรือเท็จ ข้าเองก็มิอาจมั่นใจ แต่เขากล้าพนันด้วยชีวิต ข้าไม่อาจนำเอาชีวิตทั้งสกุลหลินไปเสี่ยงเป็นเดิมพัน!"
"เจ้าจงจำไว้ การค้าก็เช่นสนามรบ ผู้ที่วิ่งเร็วย่อมได้กินเนื้อ ผู้ที่วิ่งช้าแม้แต่อุจจาระที่ยังร้อนก็ไม่อาจทันกิน เจ้ารู้ดีว่าในตลาดถ่านนี้มีน้ำมากเพียงใด? รีบเก็บกำไรเข้ากระเป๋าก่อน ถึงจะยืนอยู่บนจุดที่ไม่แพ้!"