คำพูดของจางผิง ราวกับเป็นการปลอบใจตัวเอง
พอ heard คำนั้น หลงโหวก็ส่ายหน้า พลางกล่าวว่า "ราชันย์แห่งความตายไม่มีฟืนถ่านหนึ่งแสนเกวียน แต่เขามีถ่านรังผึ้ง!"
"ถ่านรังผึ้ง?"
ทั้งสองคนได้ยินแล้ว ต่างก็มีสีหน้าเหม่อลอย
"ใช่แล้ว ถ่านรังผึ้งนี้ดูเหมือนว่าจะทำจากหินปีศาจนั่น อยู่ที่ตลาดตะวันตก เกาหยางแจกไข่ฟรี ดึงดูดผู้คนนับหมื่นนับพัน!"
"ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเอาชีวิตมาพนัน ว่าถ่านก้อนนั้นร้อนกว่าเชื้อเพลิง ราคาถูกกว่าฟืน ถ้าเผาคนตายจะชดใช้ห้าสิบตำลึงทอง และเลี้ยงดูครอบครัว คุณชายรองแห่งตระกูลเกาก็เข้าไปลองแล้ว ประชาชนคลั่งไคล้กันหมด พากันแห่ไป!"
"อะไรนะ?!"
รอยยิ้มบนใบหน้าของจางผิงและจางโซ่ว สองพี่น้องชะงักค้างในพริบตา สีหน้า 'วาบ' หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับถูกดูดเอาพลังทั้งหมดออกไป ทรุดตัวลงบนเก้าอี้
"ถ่าน...ถ่านรังผึ้ง?"
"ถูกกว่าฟืน ร้อนกว่าเชื้อเพลิง? เอาชีวิตมาพนัน?"
เสียงของจางผิงสั่นระริกไม่เป็นท่า ความทรงจำเกี่ยวกับชะตากรรมอันน่าเวทนาของตระกูลพ่อค้าธัญพืชเมืองหลินเจียงที่ล้มละลายและแตกสลาย ผุดขึ้นมาในหัวในพริบตา