ราชวัง
ตำหนักหนังสือ
อู่จ้าวนั่งประทับอยู่หลังโต๊ะพระที่นั่ง ทรงกำลังพระราชทานวิจารณ์ฎีกา
หว่างคิ้วของพระนางแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าที่มิอาจสังเกตเห็นได้ง่าย นักถ่านในตำหนักถูกไฟเผานานเกินไป กำลังจะมอดดับ สาวใช้จึงรีบก้าวขึ้นไป เตรียมเติมถ่านไม้
อู่จ้าวเห็นดังนั้น จึงตรัสขึ้น "ไม่ต้องเติมหรอก อีกครู่เมื่อไออุ่นจางหายไปสิ้นแล้ว ค่อยเติมก็ได้"
"เพคะ!"
สาวใช้รับคำ
ยามนี้
เสี่ยวหยวนเดินเบาเท้าเข้ามา คำนับต่ออู่จ้าวแล้วเอ่ย "ฝ่าบาท หน่วยเสื้อคลุมแพร่ส่งข่าวมาแล้ว"
อู่จ้าวได้ยิน การเคลื่อนไหวชะงักลง
"ว่ามา!"
เสี่ยวหยวนโค้งกายลง เอ่ย "ไม่นานมานี้ ระหว่างทางที่มหาเสนาบดีเกาเดินทางกลับเมือง เกาฉางเหวินน้องชายของเขา...เกิดเรื่องขึ้น"
"เกาฉางเหวินปวดท้องกระทันหัน จึงลงไปในทุ่งร้าง...เอ่อ ระหว่างนั้น เกิดขัดใจกับบ่าวรับใช้ของสกุลจาง ด้วยกำลังสู้ไม่ได้ กลับ...กลับใช้ของสกปรกตบหน้าผู้อื่น..."
อู่จ้าว "..."
ตำหนักหนังสือเงียบสงัด
อู่จ้าวค่อย ๆ เงยพระพักตร์ ดวงตาหงส์วาบผ่านความตกตะลึงที่ยากจะเชื่อ แล้วมุมพระโอษฐ์ก็กระตุกตรัส "เจ้าจะบอกว่า เกาฉางเหวินสู้ไม่ได้ ก็...ใช้สิ่งนั้น? แล้วยังฟาดหน้าอีกฝ่าย?"
"เพคะ"
เสี่ยวหยวนก้มศีรษะต่ำลง เห็นได้ชัดว่านางเองก็ตกตะลึงกับข่าวนี้ยิ่งนัก