ไม่นานนัก
รถม้าก็ค่อยๆ หยุดลง ถึงจวนติ้งกั๋วกง
เกาหยางเดินเข้าจวน ไปยังเรือนเล็กของตน
“วานเอ๋อร์ เจ้าช่วยบดหมึกให้ข้า แล้วเรียกช่างฝีมือและช่างก่ออิฐที่เก่งที่สุดในจวนมาหน่อย” เกาหยางมองซ่างกวันวานเอ๋อร์แล้วเอ่ย
ซ่างกวันวานเอ๋อร์พยักหน้า แววตางดงามเป็นประกายตื่นเต้นเล็กน้อย
นางรู้อยู่ในใจว่านี่คือเกาหยางจะวาดแบบแม่พิมพ์ถ่านหินอัดและแบบร่างปล่องไฟแล้ว!
นางรีบหันหลังลงไป
ส่วนฉู่ชิงหลวนยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองเกาหยาง แล้วเอ่ยถาม “ท่านพี่ ถ่านหินอัดนี้ ท่านตั้งใจจะตั้งราคาเท่าใด?”
เกาหยางได้ยินก็หันมองฉู่ชิงหลวน มุมปากยกยิ้มบางๆ “ชิงหลวนเคยทายใจข้าได้สองครั้งเรื่องวานเอ๋อร์ ครั้งนี้ลองทายอีกสักครั้งสิ?”
ฉู่ชิงหลวนแทบไม่ต้องคิด พูดออกมาตรงๆ “ข้าเดาว่าราคาคงไม่สูง มิเช่นนั้นประชาชนทั่วหล้าคงซื้อไม่ไหว ซึ่งจะขัดกับเจตนารมณ์เดิมที่ท่านยึดเขาหนิวเฟิงมา ดังนั้นควรขายถูกๆ ขายปริมาณมาก หาผลกำไรจากปริมาณ”
เกาหยางฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้
“เจตนารมณ์? ข้าเกาหยางชื่อเสียงฉาวโฉ่ ใครในใต้หล้าไม่รู้? ฟังที่ชิงหลวนพูด ดูเหมือนข้าจะห่วงใยราษฎรเลยหรือ?”
ฉู่ชิงหลวนได้ยินคำเยาะเย้ยตนเองก็ไม่ใส่ใจ พูด “เกาหยาง ท่านลดตนลงทำไม? คนทั้งใต้หล้ากลัวท่านมี แต่คนที่นับถือท่าน รักท่าน ก็มีมากเช่นกัน”
“การชุมนุมอ้อนวอนครั้งยิ่งใหญ่ที่ฉางอัน คือหลักฐานชัดเจนที่สุด! บนเขาเฮยเฟิง ตอนที่ท่านพบภูเขาถ่านหิน ท่านก็มีคำตัดสินในใจแล้ว พี่น้องตระกูลจางสองคนเลวนั่น จะเป็นคู่มือท่านได้อย่างไร? สิ่งที่ท่านพูดออกมา ก็เพียงไม่อยากยอมรับในใจ และไม่เต็มใจยอมรับว่าทำเพื่อราษฎรยากไร้ที่หนาวสั่นกลางสายลม!”