ภายนอกสถานสอบก้งหยวน
เมื่อวานนี้หลังการสอบบทคลาสสิกปล่อยผู้เข้าสอบออกจากสนาม เสียงร่ำไห้ดังขึ้นก่อนผู้เข้าสอบจะก้าวออกมา บรรดานักปราชญ์ร้องไห้กันจนดูไม่ได้ ราวกับถูกราชันย์แห่งความตายย่ำยีจนไม่เหลือรูปโฉม ข่าวนี้ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองฉางอันแล้ว
ชาวบ้านและนักเรียนไม่รู้เท่าใดต่างมามองดูความครึกครื้น
ตามธรรมดาแล้ว ได้เห็นความครึกครื้นครั้งหนึ่งแล้ว วันนี้ทุกคนย่อมชาชัดขึ้นบ้าง
หากความจริงกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง วันนี้คนที่มารวมกันยิ่งเพิ่มมากขึ้น!
เพราะเมื่อวานมีเพียงสอบบทคลาสสิกเพียงสาขาเดียว แต่บัดนี้คือกฎหมาย คณิต แพทย์ ช่าง และเกษตรกรรม ห้าสาขาเปิดสอบพร้อมกัน!
ยามนี้ ใคร ๆ ต่างอยากรู้ว่าเกาหยางจะยังสามารถออกข้อสอบไปได้ถึงเพียงใด
ใครกล้าขอให้ออกบิดเบี้ยวขึ้นไปอีกก็ช่างเถอะ!
เพราะพวกเขาก็ไม่ได้ลงสอบอยู่ดี
เกาฉางเหวินรีบเข้ามาครอบที่ยืนแต่เช้า ในมือยังถือถุงเกาลัดคั่วเหมือนเคย ใบหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นแบบดูความวุ่นวายยิ่งระรานยิ่งสนุก
เฉินเซิ่งยืนอยู่เคียงข้าง ไม่อาจกลั้นถามขึ้นว่า "คุณชายรอง เมื่อวานท่านไม่ได้บอกหรือว่าจะไม่มาอีกแล้ว"
เกาฉางเหวินแกะเกาลัดหนึ่งเม็ด ยัดเข้าปาก แล้วแสร้งทำหน้าจริงจัง
"เมื่อวานคือเมื่อวาน"
"วันนี้คือวันนี้"
"เมื่อวานดูคือนักเรียนบทคลาสสิกร้องไห้คร่ำครวญเป็นหลุมศพ วันนี้ดูคือห้าสาขาลุกขึ้นรับบททดสอบสวรรค์"
"สองอย่างนี้จะเหมือนกันได้อย่างไร"
อู๋ก่วงเงียบงันชั่วครู่ แล้วกล่าวว่า "ฟังดูแล้วทั้งสองอย่างก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไร"
เกาฉางเหวินพยักหน้าลึก ๆ
"จริงอย่างที่ท่านว่า ไม่ใช่เรื่องดี"
"แต่ยิ่งไม่ใช่เรื่องดี ข้ายิ่งดูสนุก"
"เหี้ยะ เหี้ยะ เหี้ยะ......"
เกาฉางเหวินหัวเราะ
เฉินเซิ่ง "......"
ไม่ไกลนัก
รอบกายหลี่เหวินเสวียนมีหลี่ซินเยว่ตามมา พร้อมบุรุษรักษากายอีกหลายนายแห่งตระกูลหลี่แห่งเจียงหนาน