คำพูดนี้ดังออกไป
เจ็ดประหลาดแห่งสนามสอบต่างหน้าเหยเกแค้นใจทันที
"ช่างน่าขัน!"
"ท่านพี่ตู้ นี่พูดเรื่องอะไรกัน!"
"วันนี้หากยังหนีอีก เจ็ดประหลาดแห่งสนามสอบพวกเราก็จริง ๆ กลายเป็นเรื่องขบขันของฉางอันเสียแล้ว!"
"ถูกข้อสอบมิงจิงจนกระเด็นกระจายกันไปก็ยังพอให้อภัย หากวันนี้ถูกข้อสอบห้าสาขาจนกระจายกันอีก ภายหน้าจะยังเรียกตนว่าเจ็ดประหลาดแห่งสนามสอบได้อีกอย่างไร!"
"ไม่ต้องเรียกอื่นไกล ขอเปลี่ยนเป็น 'เจ็ดกระจายแห่งสนามสอบ' ซะเลย!"
เหยียนเหวินเต้าได้ยินดังนั้น จึงเอ่ยขึ้นอย่างเอาจริงเอาจัง
คำพูดนี้ออกไป สีหน้าของประหลาดที่เหลือก็เปลี่ยนไปทันตา
เจ็ดกระจายแห่งสนามสอบ?
นามนี้น่าอับอายเหลือเกิน!
แซงเจี๋ยฝูก็ถอยหน้าลงจนสุด เอ่ยว่า "ใช่แล้ว"
"ท่านพี่ตู้วางใจได้ วันนี้พวกเราเจ็ดคนจะร่วมรุก ร่วมถอย"
"ห้ามใครหนีเด็ดขาด"
"แม้ข้อสอบจะประหลาด เพี้ยน หรือโหดร้ายเพียงไหน ก็ต้องยืนหยัดอยู่นอกสถานที่สอบนี้ เงยอกผายหลัง เอาศักดิ์ศรีของเจ็ดประหลาดพวกเราคืนมา!"
ลู่ฉังฟงก็สะบัดแขนเสื้อพลิ้ว
"เมื่อวานข้าถูกราชันย์แห่งความตายเล่นงานจนพลาดท่า"
"วันนี้ ข้าจะเฝ้าดูให้เห็นตาเป็นรูปธรรม ว่ายังจะทำข้อสอบห้าสาขาให้บิดเบี้ยวไปได้อีกแค่ไหน!"
เหยียนเหวินเต้าเอ่ยด้วยแววตาเย้ยหยัน "มิงสวน ก็เพียงศาสตร์เก้าบทแห่งการคำนวณ"
"มิงอี้ ก็เพียงดู ฟัง ถาม จับชีพ"
"มิงกง ก็เพียงศาสตร์ช่างและการไต่ถามสรรพสิ่ง"
"มิงหนง ก็เพียงการเพาะปลูกและงานชาวนา"
"มิงฝ่า ก็เพียงกฎหมายบัญญัติและการตัดสินคดี"
"พวกเราเจ็ดคนแม้ต่างมีความถนัดคนละด้าน ก็มิใช่แค่แก้ข้อสอบมิงจิงได้เท่านั้น!"
"ข้อสอบห้าสาขาเพียงเล็กน้อย พวกเราจะแม้แต่แตกข้อสอบไม่ได้จริงอย่างนั้นหรือ!"