ตูม!
ยามเช้าของเมืองฉางอัน ถนนจูเชวี่ยเดิมทีเงียบสงบ คนเฒ่าขายแป้งนึ่งกำลังเข็นรถเข็นล้อเดียว พ่อค้าร้านแพรเพิ่งถอดแผ่นประตู ร้านน้ำชาปล่อยกลิ่นหอมของใบชากลิ่นแรกออกมา
นี่ควรจะเป็นเช้าวันฤดูใบไม้ผลิอันแสนธรรมดาอีกวันหนึ่ง
แต่ยามนี้
พร้อมกับเหล่าทหารมหาจักรวรรดิเฉียนที่พุ่งทะยานเข้ามาในเมืองฉางอัน ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนไป!
ตะหลิวไม้ในมือคนเฒ่าข้างรถแป้งนึ่งร่วงหล่นลงกับพื้นดังปึง พ่อค้าแพรอ้าปากค้างด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง บนชั้นสองของร้านน้ำชา บัณฑิตที่กำลังจิบชาอยู่นั้น น้ำชากลับราดเปื้อนอาภรณ์ของเขา
เงียบงัน
เงียบงันสามลมหายใจ
แล้ว!
ถนนจูเชวี่ยอันกว้างใหญ่ ก็ระเบิดขึ้นโดยตรง!
คนขายเนื้ออ้วนแห่งตลาดตะวันออกเป็นคนแรกที่ตะโกนออกมา เนื้อหนาบนใบหน้าสั่นเทิ้มไปหมด
"ใคร?"
"แม่ทัพม้าศึกเกาหยาง? ท่านอัครมหาเสนาบดีเกาไม่ตายไปแล้วหรือ?!"
เขาตกตะลึงไปหมด สีหน้าแข็งทื่อ!
ทันใดนั้น คนขายเนื้ออ้วนก็นึกถึงความเป็นไปได้ที่น่าตกใจอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ จึงอดหัวเราะลั่นออกมาไม่ได้!
"ท่านอัครมหาเสนาบดีเกาไม่ได้ตาย!"
"ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของพวกเราไม่ได้ตาย!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า สวรรค์คุ้มครองมหาจักรวรรดิเฉียนของพวกเรา!"
ถนนยาวลุกโชนไปหมด
"ถูกต้อง!"
"แสร้งตาย นี่ต้องเป็นการแสร้งตายแน่นอน!"
"ข้าบอกแล้วว่าท่านอัครมหาเสนาบดีเกาเป็นคนเช่นไร จะตายง่าย ๆ ได้อย่างไร ที่แท้ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนการ ล้วนเป็นกลอุบาย!"
"ตายเอย ทหารแปดหมื่นถูกตัดหัว..."
"หนึ่งแสนห้าหมื่นสู้ห้าหมื่น ยังตัดหัวได้แปดหมื่น... เรื่องเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!"
"จะเป็นไปไม่ได้อย่างไร!"
"ถูกต้อง นี่คือราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของพวกเรา พวกเจ้าอย่าลืมเล่า ศึกที่เหอซีสู้กันมาอย่างไร ศึกที่หุบเขาแม่น้ำเสวียนเหอสู้กันมาอย่างไร พวกซงหนูเห็นธงของราชันย์แห่งความตายก็ต้องตกใจกลัวจนกางเกงเปียก!"
ผู้คนหลั่งไหลมารวมตัวกันมากขึ้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำไปทั่วทั้งถนนจูเชวี่ย