บ้าคลั่ง!
ค่ายเชลยทั้งค่ายบ้าคลั่งไปหมดสิ้น!
แรกเริ่มมีเพียงไม่กี่คนตะโกน ต่อมากลายเป็นหลายสิบคน หลายร้อยคน!
พวกเขาดิ้นรน ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอโป่งพอง ดวงตาเปล่งประกายไฟที่ไม่เคยมีมาก่อน!
ไฟนั้น เรียกว่าความหวัง!
เรียกว่าความปรารถนาอันบ้าคลั่งที่จะพลิกชะตากรรม!
ผู่ตั่วและจ้าวปู้ซือยืนอยู่ด้านหลังเกาหยาง มองดูภาพเบื้องหน้าที่ราวกับภูเขาไฟระเบิดเช่นนี้
ยุคนี้ ผู้คนที่ปรารถนาความก้าวหน้ามีอยู่ทั่วทุกหนแห่งจริง ๆ!
ทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นความสั่นสะเทือนอันใหญ่หลวงในดวงตาของอีกฝ่าย
ปากของท่านอัครมหาเสนาบดีเกานี่... กล่าวได้ว่า สามารถพูดคนตายให้ฟื้น คนเป็นให้คลั่งได้จริง ๆ!
แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่า สิ่งที่เกาหยางพูด แก่นแท้ล้วนเป็นความจริง
พวกเขาปิดผนึกเป็นโหวจริง ได้ใช้ชีวิตที่แต่ก่อนไม่กล้าแม้แต่จะคิดจริง ๆ
ทหารซงหนูที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อมหาจักรวรรดิเฉียน ก็ได้การปฏิบัติที่ดีงามจริง ๆ เงินรางวัลความดีความชอบไม่เคยค้างจ่าย เงินบำรุงขวัญผู้บาดเจ็บทุพพลภาพก็ปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน
แน่นอน สิ่งเหล่านี้จำกัดเพียงใต้บัญชาของเกาหยางเท่านั้น
นี่คือเหตุผลใหญ่ที่สุดที่ทหารซงหนูในกองทัพเต็มใจสู้ตายเพื่อเกาหยาง มีเพียงผลประโยชน์เท่านั้นที่เป็นนิรันดร์!
ผู้คนล้วนมิใช่คนโง่
ยามนี้ ความจริงเหล่านี้ภายใต้คำบรรยายที่เร้าอารมณ์อย่างยิ่งของเกาหยาง ถูกขยายเป็นสิ่งล่อตาล่อใจสูงสุดที่ไม่อาจต้านทานได้!
เกาหยางยิ้ม
รอยยิ้มนั้นภายใต้แสงไฟจากกองฟืน ดูทั้งเย็นชาและชวนหลงใหล
เขายกมือขึ้น เสียงทั้งหลายค่อย ๆ สงบลง
"ดี"
เกาหยางมองดูดวงตานับพันนับหมื่นที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเบื้องหน้า แล้วค่อย ๆ ผงกศีรษะ
"การมีความฝัน เป็นเรื่องดี"