เวลาล่วงผ่านไปมิช้า
ภายในห้องของเกาฉางเหวิน
แหงนสายตามองไปทั่ว
รก
รกยิ่งนัก
พื้นดินกอบด้วยแบบร่าง เส้นไหม สีย้อม และเครื่องมือประหลาดรูปร่างนับไม่ถ้วน
แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เกาฉางเหวินก็เปิดฝาตู้ลับใต้ที่นอนอย่างระมัดระวัง แล้วอุ้มกล่องไม้จันทน์ม่วงออกมา
"พี่ชาย อยู่ในนี้เอง"
เกาฉางเหวินเปิดกล่องไม้ด้วยสีหน้าประจบประแจง ข้างในเรียบร้อยงดงาม ซ้อนกันเป็นระเบียบด้วยผืนผ้าถักทอชุดหนึ่ง
บางเบาประดุจปีกผีเสื้อ สีมืดมิดประดุจรัตติกาล
ภายใต้แสงทองอาทิตย์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง ก็เปล่งรัศมีสีน้ำเงินหม่นจาง ๆ หมุนไหวเป็นประกาย
เกาหยางรูม่านตาหดกระชับทันที
สวรรค์!
สิ่งนี้ ช่างคล้ายถุงน่องดำแท้ ๆ เลย!
เกาหยางก้าวเข้าไป ยื่นมือคีบผืนบนสุดขึ้น
สัมผัสเย็นเยียบ นุ่มลื่นประดุจน้ำมันหยก
ดึงเบา ๆ ก็ยืดหยุ่นเหนือคณา
"เป็นถุงน่องดำแท้จริง......"
เกาหยางพึมพำกับตนเอง ดวงใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นตรึงใจ
สัมผัสเช่นนี้ ความยืดหยุ่นเช่นนี้ ความโปร่งแสงเช่นนี้ แม้จะเป็นรองเส้นใยไนลอนแห่งยุคหลัง แต่ด้วยวิชาฝีมือของยุคสมัยนี้ ย่อมเรียกได้ว่าปาฏิหาริย์!
เกาฉางเหวินราวกับถวายของวิเศษ คว้าถุงเท้าที่เย็บประกอบรูปร่างสำเร็จแล้วหลายคู่ ส่งให้เกาหยาง
"พี่ชาย อันนี้เป็นตัวทดลองทรงขายาวที่ลงมือทำตามที่พี่ชายบอกไว้ครั้งแรก ส่วนอันเหล่านี้เป็นตัวอย่างการทอแบบต่าง ๆ!"
เกาหยางรับมา พิจารณาอย่างละเอียด
ยิ่งมอง ยิ่งตื่นตระหนก
ยามนี้ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะให้ฉู่ชิงหลวนและนางทั้งหลายลองสวมดูสักครั้ง เพื่อเห็นผลเป็นจริง
"ฉางเหวิน เจ้าทำได้อย่างไร?"
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าวัสดุหลักของถุงน่องดำคือเส้นใยสังเคราะห์ชื่อว่าไนลอน?"
"ด้วยวิชาฝีมือของมหาจักรวรรดิเฉียนยามนี้ เส้นใยสังเคราะห์เช่นนั้นย่อมสร้างขึ้นไม่ได้เลย"
เกาหยางจ้องมองเกาฉางเหวินด้วยแววตาลุกวาว
เกาฉางเหวินหัวเราะเยาะในใจ เวลาต้องใช้คนก็เรียกว่าฉางเหวิน ยามไม่ใช้ก็เรียกว่าคนโง่
พี่ชายเอ๋ย......ช่างน่าขัน......
แต่สีหน้าของเขายังคงรอยยิ้มประจบประแจง เอ่ยว่า "พี่ชายเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า หากจะสร้างถุงน่องดำให้ได้ ย่อมต้องการเส้นใยสังเคราะห์ไนลอน แต่น้องผู้เล็กมิอาจรู้ว่าสิ่งใด"