ในลานบ้าน สายลมยามค่ำโชยพัดเบา ๆ
ฉู่ชิงหลวน ซ่างกวันวานเอ๋อร์ และลวี่โหย่วหรง ทั้งสามนางยืนอยู่ใต้ต้นหู่ทัว มองประตูห้องที่ปิดแน่นสนิท สีหน้าของทั้งสามวาบไหวประหลาดยิ่งนัก
"ท่านผัว ท่านก็ช่างร้ายเหลือเกิน……"
ฉู่ชิงหลวนเบ้ปากยิ้มเบา ๆ แก้มตาอาบไปด้วยแววขัน
ซ่างกวันวานเอ๋อร์และลวี่โหย่วหรงก็ส่ายศีรษะอย่างขบขัน "หากท่านบิดาทราบความจริง กระมังจะโกรธจนเป็นลมไปเลย"
เกาหยางนุ่งฉลององค์ขาวสะอาด แนบมือไว้ข้างหลัง มุมปากแอบซ่อนรอยยิ้มบางเบา
"ไม่เป็นไร ไม่กระทบกระเทือนอะไรนัก"
"ท่านบิดาไม่ใช่แค่อยากรู้หรือ ว่าถุงน่องดำนี่มันมีประโยชน์เช่นไร ลองสัมผัสด้วยตนเองสักครั้ง ย่อมดีกว่าคำพูดนับพันนับหมื่น"
ตัวเขาเองก็อยากรู้ไม่ใช่น้อย ว่าถ้าเกาเฟิงสวมของนี่แล้ว ภาพจะอึดตึ้งเพียงใด
แค่คิดก็น่าตื่นตานัก!
เสียงคำพูดเพิ่งจางหาย
เสียงบานเกล็ดดังสนั่น!
ประตูห้องเปิดออก
เกาเฟิงก้มศีรษะต่ำ ก้าวข้ามธรณีประตูอย่างลังเลไม่เป็นท่า
ท่อนบนยังสวมฉลององค์สีชาดแดงฉบับราชการ แต่ท่อนล่างกลับ……ขาอวบหนาทั้งสองข้างเปลือยโชว์อยู่ภายนอก สวมถุงน่องสีดำสนิทเอาไว้
เพราะขนขาหนาแน่น พื้นผิวถุงน่องจึงถูกดันเป็นตุ่มเล็ก ๆ แน่นขนัด ดุจพรมที่มีไฟฟ้าสถิต
เกาเฟิงเดินอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ขาทั้งสองข้างตึงแข็งเล็กน้อย มือทั้งสองก็ห้อยแนบข้างลำตัวอย่างไม่สบายใจ อยากจะดึงชายฉลององค์มาบัง ก็รู้สึกว่าท่าทางเช่นนั้นช่างหญิงหญิงเหลือเกิน
"หยางเอ๋อร์เอ๊ย ของนี่……ทำไมบิดาสวมแล้ว รู้สึกรัดรึบอึดอัดชะมัด!"
เกาเฟิงยืดมือไปหยิบขอบถุงน่องที่โคนขา ผลปรากฏว่าได้ยินเสียงฉีกแวบเบา ๆ หนึ่งครั้ง