จวนติ้งกั๋วกง ป้ายขาวเรียงรายดั่งหิมะ
โลงไม้จันทน์ดำหนักอึ้งจอดนิ่งอยู่กลางหอประดิษฐานศพ ฝาโลงยังไม่ปิดผนึก เผยให้เห็นใบหน้านิ่งสงบซีดขาวของเกาหยาง
เขาสวมชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย มือทั้งสองทับกันอยู่บนหน้าอก มุมปากยังมีคราบเลือดสีน้ำตาลเข้มติดอยู่ราง ๆ
นอกหอประดิษฐานศพ ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยเยือกเย็น
ชุยซิงเหอยืนอยู่หน้าโลงนิ่งไม่ไหวติงนานถึงครึ่งชั่วยามแล้ว
เขาสวมชุดลำลองสีขาวสะอาด ไม่ได้สวมหมวกตำแหน่ง ผมยาวสลวยปลิวไสวตามสายลม
เขาไม่พูดอะไร แต่ดวงตากลับแดงก่ำ
เหยียนเจิงยืนอยู่ข้างกาย เขาโค้งหลังเล็กน้อย มือทั้งสองเก็บเข้าในแขนเสื้อ สายตาจับจ้องไปที่ร่างในโลงไม่วางตา
"ท่านชุยมองมานานขนาดนี้ ท่านมองเห็นสิ่งใดหรือไม่?"
ชุยซิงเหอไม่หันหน้า เพียงจ้องมองเกาหยางในโลงแล้วกล่าวเบา ๆ ว่า "มองเห็นแล้ว... เขาตายจริง ๆ"
ในห้วงความคิด
เรื่องราวในอดีตทั้งหมดพลุ่งพล่านขึ้นมา
ศึกป้องกันฉางอัน ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่เหอซี การลดราคาข้าว ถ่านหินรังผึ้ง รวมถึงเสียงในหอคลายทุกข์ที่มักแฝงไว้ซึ่งการเย้ยหยันสามส่วน ความเกียจคร้านเจ็ดส่วนอยู่เสมอ "ท่านชุย แผนนี้ คุ้มค่าแปดพันตำลึง"
ก่อนก้าวเข้าจวนติ้งกั๋วกง ชุยซิงเหอยังคงบอกตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
เกาหยาง จอมเจ้าเล่ห์อันดับหนึ่งใต้หล้า ผู้ใดในเจ็ดแคว้นได้ยินชื่อเขาละไม่สะทกสะท้าน เจ้าแผนพิษผู้วางแผนอันแยบยลเช่นนี้ จะตายได้อย่างไร?
แต่จนกระทั่งมายืนอยู่ตรงนี้ มองดูร่างที่เย็นชา ซีดเผือด ไร้ซึ่งลมหายใจในโลงนั้น——
ทุกอย่างแตกสลายลง
เขาตายแล้ว
ตายสนิทแล้ว!
"ท่านชุย"
เสียงของเหยียนเจิงดึงเขากลับสู่โลกความจริง "ท่านกับข้า ต่างรู้ดีว่าเขาตายได้อย่างไร"
ชุยซิงเหอลืมตาขึ้น
เหยียนเจิงจ้องมองเขา ทีละคำทีละประโยค "เขาไม่ได้ตายเพราะป่วย ไม่ได้ตายจากอุบัติเหตุ แต่ถูกฝ่าบาทประทานสุราพิษ เพราะเหตุใด? เพราะซงหนูรุกรานชายแดนครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะหวังจงพ่ายแพ้ติดต่อกัน ฝ่าบาทขอให้เขาออกมารับใช้ เขาปฏิเสธถึงสามครั้ง——ฝ่าบาทหมดความอดทน และเสียหน้าด้วย"