จวนสกุลชุย
ชุยซิงเหอเอนกายพิงเบาะนุ่มอย่างเกียจคร้าน หญิงงามคนหนึ่งกำลังค่อย ๆ นวดขาให้เขาอย่างแผ่วเบา
ชุยเจี้ยนนั่งอยู่ข้าง ๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย ถอนหายใจกล่าวว่า “หากเกาหยางผู้นี้ยอมออกมาว่าการครั้งนี้ อาศัยความสัมพันธ์ของเขากับฝ่าบาทและคุณงามความดีในอดีต ตำแหน่งมหาเสนาบดีผู้นำคงไม่พ้นตกเป็นของเขาไปได้ ช่างน่าเสียดายนัก น่าเสียดาย…”
ในช่วงนี้ ชุยเจี้ยนเลิกกล่าวว่าบุตรชายของตนชุยซิงเหอมีคุณสมบัติเป็นเสนาบดี แล้วหันมากล่าวว่าบุตรชายมีคุณสมบัติเป็นมหาเสนาบดีผู้นำแทน
แต่พอวันนี้มีข่าวว่าอู่จ้าวเสด็จออกจากวัง เขาก็ต้องถอนหายใจว่าน่าจะหมดหวังแล้ว
ชุยซิงเหอยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ แม้แต่หยิบองุ่นหนึ่งผลโยนเข้าปากแล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อ เรื่องนี้จะน่าเสียดายอะไรกัน หม่อมฉันกลับเห็นว่าเป็นเรื่องดี”
“เรื่องดี?”
ชุยเจี้ยนมองด้วยความฉงน
“ย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว”
ชุยซิงเหอกล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย “ฝีมือของท่านเสนาบดีเกา คนอื่นไม่รู้ แต่ท่านกับหม่อมฉันจะไม่รู้หรือ?”
“ท่านเสนาบดีเกาออกมาก็ดี มีเขายืนอยู่ข้างหน้า เรื่องวุ่นวายอย่างซงหนู แคว้นฉี แคว้นเยี่ยน ย่อมมีเขาไปจัดการเอง มิฉะนั้น ต่อไปแม้จะมีค่าความสัมพันธ์ มีการถอนขนแกะของพันธมิตรไล่เกา ก็คาดว่าเงินทองไม่พอใช้ซื้อกลยุทธ์หรอก!”
“เมื่อท่านเสนาบดีเกาออกมาแล้ว หม่อมฉันจะได้ติดตามท่านเสนาบดีเกาเป็นลูกมือ เก็บเอาความดีความชอบบางส่วน ค่อย ๆ เลื่อนขั้นอย่างมั่นคง จะงดงามเพียงใดกันเล่า?”
ชุยเจี้ยนได้ฟังก็ครุ่นคิด
วาจานี้… ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง!
ชุยซิงเหอมองขึ้นไปยังท้องฟ้า กล่าวด้วยความปีติยินดี “อันที่จริง คิดให้ละเอียดแล้ว ละเว้นเรื่องที่ท่านเสนาบดีเกาหลอกเงินหม่อมฉันไปเสีย… ท่านเสนาบดีเกาโดยเนื้อแท้แล้ว… ก็นับว่าเป็นคนดี เรื่องที่เขาทำ ล้วนเป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินและราษฎรจริง ๆ”