ที่ประตูเมือง
พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีทองสาดส่องทั่วเมืองฉางอัน
เกาหยางสวมชุดคลุมสีขาว ยืนอยู่ที่ประตูเมือง มองไปยังถนนใหญ่ที่ทอดยาวไกล ทหารรักษาเมืองยืนอยู่ข้างหลังเกาหยาง ท่าทางระมัดระวังอย่างยิ่ง
ตามธรรมเนียมแล้ว ยามนี้ประตูเมืองควรจะปิดแล้ว
แต่ทำไมได้เล่า เกาหยางคือกฎเกณฑ์เอง
ไม่นาน
บนถนนใหญ่
รถม้าคันหนึ่งปรากฏให้เห็น รายล้อมด้วยองครักษ์ประจำจวนติ้งกั๋วกงจำนวนมาก
"คุณชายใหญ่ มาถึงแล้ว!"
อู๋ก่วงตาเป็นประกาย ร้องขึ้น
"ไม่ต้องพูดมาก ข้าก็ไม่ได้ตาบอด เห็นอยู่แล้ว ยังต้องให้เจ้าคอยเตือนอีกหรือ?"
เกาหยางพูดเสียงขุ่นเคือง
อู๋ก่วง: "..."
เขารู้สึกว่าไฟในใจเกาหยางดูจะโชนไม่น้อยเลยทีเดียว!
"องค์หญิงรอง ฉางอันถึงแล้ว"
"ท่านอัครเสนาบดีกำลังรออยู่ที่ประตูเมือง!"
เวลานี้
เสียงของเฉินเซิ่งก็ดังขึ้นเช่นกัน
ภายในรถม้า
ฉู่ชิงหลวนสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้า ผมเกล้ามวยด้วยปิ่นปักผม ใบหน้าดั่งดอกท้อ งดงามมีเสน่ห์ยิ่งนัก
นางโอบกุมจวินจวินไว้ในอ้อมอก ร่างน้อยสั่นเทิ้ม
"อืม ข้ารู้แล้ว"
เสียงของฉู่ชิงหลวนดังขึ้น
เสียงนี้ดูสงบนิ่งยิ่งนัก แต่แท้จริงแล้วแฝงไว้ซึ่งความตื่นตระหนก
ตลอดทางที่นางจินตนาการถึงการพบหน้ากับเกาหยางนับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อวินาทีนี้มาถึงจริง ๆ ภายในใจนางกลับตื่นเต้นยิ่งนัก
ความตื่นเต้นนี้เกิดจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ได้อยู่ใต้บังคับของเหตุผลเลย
ในไม่ช้า
รถม้าหยุดนิ่ง
ฉู่ชิงหลวนอุ้มจวินจวินซึ่งกำลังดูดนิ้วน้อย ๆ อ้วน ๆ ดวงตากลมโต ลงจากรถม้า
นางเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเกาหยางในชุดคลุมสีขาว