รถม้าพุ่งไปตามถนนอย่างรวดเร็ว
ไม่ช้า
วัดฝอกวาง!
ตึง!
เสียงระฆังครั้งแรกระเบิดขึ้นกลางแดนฟ้าเหนือวัดฝอกวาง
ตามด้วยเสียงที่สอง...
เสียงที่สาม!
เสียงระฆังก้องกังวานยาวไกล แต่ยิ่งดังยิ่งเร่งร้อนขึ้นทุกที
ชั่วขณะนั้น
พระสงฆ์ทั้งวัดต่างตื่นตระหนกต่อเสียงระฆังนี้
ระฆังวินัยของวัดฝอกวางจะถูกเป่าขึ้นก็ต่อเมื่อวัดเผชิญหน้ากับชะตากรรมเรื่องเป็นหรือตายเท่านั้น
และ 81 ครั้ง... นั่นคือธรรมเนียมสูงสุด หมายความว่ามีหายนะถึงตายมาเยือน!
พระภิกษุทั้งหลายรีบวิ่งออกจากกุฏิ ไหลบ่าออกจากโรงฉัน พุ่งออกมาจากหอพระไตรปิฎก ต่างคนต่างหน้าซีดตกใจ ไม่รู้จะทำสิ่งใด
"เกิดอะไรขึ้น? ใครเป่าระฆังวินัย?"
"81 ครั้ง นี่คือหายนะใหญ่หลวงที่ไม่เคยมีมาก่อนนับแต่สร้างวัด!"
"แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้น?"
"รีบไปที่มหาวิหาร!"
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ลานหน้ามหาวิหารก็มีผู้คนยืนกันแน่นขนัดมืดครึ้ม
พระสงฆ์กว่า 700 รูปเรียงแถวตามลำดับอาวุโส ตั้งแต่เจ้าอาวาส เจ้าคณะ เจ้าคลัง จนถึงสามเณรชั้นต่ำสุด คนงานเตาไฟ และพระกวาดลาน ไม่มีใครขาด
ทุกคนสวมจีวร ประสานมือ ใบหน้าเขียนเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจและความหวาดกลัว
แสงแดดสีทองตกลงมา ส่องบนบันไดหินครามหน้าพระวิหาร ย้อมกระเบื้องเคลือบของมหาวิหารให้เปล่งประกายสีทองเจิดจรัส
องค์พระตถาคตสูงสามจ้างภายในวิหารประทับนั่งบนฐานบัว พระขนงทอดต่ำ พระเนตรทอดลง ปลายพระโอษฐ์แฝงรอยยิ้มอันเป็นนิรันดร์ เมตตาและสง่างาม