ผ่านไปได้ไม่กี่ชั่วยาม
จวนติ้งกั๋วกง
หน้าประตูใหญ่
ประมุขหยวนทงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวขึ้นไปเคาะกระดิ่งประตูอีกครั้ง
โคม
โคม ๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูใหญ่เปิดออกแค่เพียงรอยเสี้ยว ฝูโป๋ยื่นตัวออกมา พอเห็นว่ายังเป็นเหล่าพระภิกษุกลุ่มเดิม คิ้วของท่านก็ขมวดมุ่นทันที
"ท่านอาจารย์ทั้งหลาย ข้าพเจ้าเฒ่าพูดไว้แล้ว อัครมหาเสนาบดีเกาไม่รับการเฝ้า โปรดเสด็จกลับไปเถิด"
ประมุขหยวนทงรีบก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ้อนวอน "ท่านผู้เฒ่า ขอโปรดไปเฝ้าทูลเกล้าฯ ถวายสัตย์สักคำเถิด!"
"ครั้งนี้เป็นความผิดของบรรดาศิษย์ที่ไม่รู้ความ ล่วงเกินพระองค์เฉียนหวัง ข้าพเจ้ารู้ลึกถึงบาปกรรมหนักหนา จึงได้นำสมบัติประจำวัดที่ล้ำค่าที่สุดมาในวันนี้ ขอเพียงได้เฝ้าพระองค์เฉียนหวังสักครั้ง เพื่อขอขมาโทษต่อหน้า"
ว่าแล้ว ประมุขหยวนทงก็ชูกล่องไม้แก่นจันทน์มือขึ้นสูง ด้านหลังฮุ่ยหมิงกับจื้อเชินต่างรีบประสานมือ ใบหน้าอาบด้วยความวิงวอน
"สมบัติประจำวัด?"
ฝูโป๋แลเหลียวดูกล่องไม้นั้นหนึ่งครั้ง จิตใจก็ลุกวาวขึ้นมาทันที
เจ้าอาวาสหยวนทงเห็นท่าว่าจะมีทางสว่าง จึงเอ่ยขึ้นทันควัน "สิ่งนี้คือพระธาตุแท้ ซึ่งพระอริยเจ้ารุ่นก่อนของวัดเราเดินทางไกลนับหมื่นลี้ ไปสืบมาจากวัดนาลันทาแห่งแคว้นเทียนจู"
"นี่คือของวิเศษไร้ค่ามูลค่า!"
"สิ่งนี้ ย่อมพอแสดงถึงความจริงใจของวัดเราได้!"
ฝูโป๋ลังเลอยู่ชั่วขณะ
แต่สิ่งนี้ก็นับเป็นสมบัติประจำวัดอยู่วันยังค่ำ ท่านจึงเห็นว่าควรไปทูลเฝ้าถามสักหน
"รออยู่!"
ประตูใหญ่ปิดลงอีกครั้ง
ประมุขหยวนทงยืนถือกล่องไม้อยู่กับที่ สายลมร่มเกล้าพัดผ้ากาสาวพัสตร์ของท่านกระด้างไปทั้งผืน
พระภิกษุเบื้องหลังไม่มีสักคนที่กล้าส่งเสียง รู้สึกเพียงว่าทุกวินาทีแห่งการเฝ้ารอนี้ยาวนานราวกับร้อยปี
ภายในสวนหลัง
เกาหยางกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะเขียนหนังสือ มุ่งมั่นศึกษาข้อสอบคัดเลือกขุนนางทั้งหกแขนงวิชา