ตุ้ม!
พร้อมด้วยเสียงฆ้องดังกึกก้องเป็นครั้งที่สอง
จางผิงกระชากผ้าแดงออกด้วยแรงเดียว แล้วตะโกนเสียงดัง
"บัญชีสาขาหมิงจิง ประกาศแล้ว!"
ทันทีที่ผ้าแดงกางออก ฝูงชนก็ระเบิดเป็นคลื่นบ่าเข้าไปข้างหน้า
"หาเร็ว! หาเดี๋ยวนี้!"
"ชื่อข้าอยู่ไหน?"
"ดูจากท้ายก่อน!"
"อย่าเบียด! ใครไส้ตันมันเหยียบเล็บข้า!"
ในเวลาเดียวกัน
ขุนนางกรมธรรมการก็ค่อย ๆ ติดบัญชีแดงขึ้นบนผนังประกาศ พลางเริ่มอ่านออกชื่อทีละคน
เริ่มจากท้ายสุดย้อนขึ้นไป
เมื่อชื่อทีละคนถูกประกาศลงมา เสียงอุทานก็ดังขึ้นเป็นระยะท่ามกลางฝูงชน
"ฮ่าฮ่า! ข้าสอบได้!"
"อ่านหนังสือมากว่าสิบปี วันนี้ข้าสอบผ่านแล้ว!"
บางคนกลับมีสีหน้าซีดเซียวยิ่งขึ้นทุกขณะ เพราะแม้ท้ายสุดยังไม่มีชื่อของพวกตน ยิ่งขึ้นไปก็ยิ่งไม่มีหวัง
ซ่งเฉียว โจวหยวน และสวี่กวนหลาน สามคนเบียดเข้าไปไม่ไหว จึงยืนอยู่ชั้นนอกสุด มองไปยังบัญชีแดงเบื้องหน้า ฟังเสียงของขุนนางกรมธรรมการ
จากร้อยคนย้อนขึ้นไป
ไม่มีสามคนนี้
จากแปดสิบคนย้อนขึ้นไป
ก็ไม่มี
จากห้าสิบคนย้อนขึ้นไป
ยังคงไม่มี
แรกทีเดียวโจวหยวนเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ถึงกับให้ซ่งเฉียวเตรียมเหล้าฉลองไว้แล้ว แต่พอได้ยินว่าห้าสิบคนแรกก็ยังไม่มีชื่อของตน สีหน้าของเขาก็เริ่มซีดลง
"ประหลาดนัก"
"ทำไมยังไม่มีชื่อข้า?"
ซ่งเฉียวขมวดมุมปากแน่น
"โจวพี่เอ๋ย ท่านว่ามีความเป็นไปได้อย่างหนึ่งหรือไม่…"
โจวหยวนรีบตอบทันที "ไม่มีทาง"
"ข้าเขียนเต็มกระดาษ"
ซ่งเฉียว: "……"
ส่วนสวี่กวนหลาน แม้ใจจะมีการเตรียมพร้อมมาแล้วบ้าง แต่เมื่ออันดับยิ่งประกาศขึ้นไปเรื่อย ๆ สีหน้าของเขาก็หม่นหมองลงทีละเล็กทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว
ไม่มี
ดังที่คิดไว้ ย่อมไม่มี
แต่ก็เป็นเรื่องสมควรอยู่หรอก
ยามที่ลงปากกาเขียนข้อสอบ เขาก็คำนวณถึงผลที่จะตามมาแล้ว บัดนี้เมื่อไม่เหลือความหวังใดจริง ๆ ใจของสวี่กวนหลานกลับไม่แน่วิตกอีกต่อไป
เรื่องภัยพิบัติยากนักที่จะสัมผัส
พุทธศาสนาก็ยากนักที่จะสัมผัส
การสอบคัดเลือกหกสาขาก็ยิ่งยากนัก
ข้อสอบแบบนี้ หากถูกคัดออก ก็มิใช่เรื่องแปลกอะไร
เขาเพียงรู้สึกเสียดายเท่านั้น