ฝ่ายอื่น
หลี่เหวินเสวียนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าค่อยๆ ซีดลงทีละน้อย
ไม่ใช่หวังเถิงแห่งสกุลหวัง แต่เป็นสวี่กวนหลาน
สามัญชน?
แรกทีเดียวเขายังคิดอยู่ว่า ถ้าอันดับหนึ่งเป็นหวังเถิงแห่งสกุลหวัง หรือเป็นตระกูลใหญ่ที่แฝงตัวในโลก หรืออัจฉริยะแห่งตระกูลใหญ่สักตระกูลที่เขาไม่รู้จัก ก็ถือว่ายอมได้
แต่บัดนี้อันดับหนึ่งกลับเป็นสวี่กวนหลาน นักปราชญ์สามัญชนที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน!
เรื่องนี้มิอาจเทียบกันได้เลย
บุตรหนุ่มที่เจิดจรัสที่สุดแห่งตระกูลหลี่แห่งเจียงหนาน ถูกนักปราชญ์ตระกูลต่ำต้อยผู้เข้าเมืองมาพร้อมเงินไม่ถึงสองตำลึง กดทับอยู่เบื้องล่าง
คำเล่านี้เมื่อแพร่ออกไป ย่อมแสบหูยิ่งกว่าคำว่า "หลี่เหวินเสวียนได้ที่สองแห่งสาขาคัมภีร์คลาสสิก" เสียอีก
นี่ไม่ใช่เกียรติยศอีกต่อไป หากแต่คือ…ความอัปยศ!
ความอัปยศเล็กน้อยที่ไหนกัน!
หวังจิ่งหยิงก็งงงวยเต็มประลัย แววตาเปี่ยมอึ้งงัน
"ไม่ใช่นะ…"
"สวี่กวนหลาน?"
"เขาเป็นใครนะ?"
"ทำไมถึงได้ที่หนึ่ง? ไม่ควรจะเป็นพี่หลี่หรือ?"
หลี่ซินเยว่มองไปยังสวี่กวนหลานอีกด้านที่ถูกฝูงชนล้อมรอบ แล้วก็มองดูหลี่เหวินเสวียนที่อยู่ข้างกายซึ่งจิตเต๋าพังสลาย สีหน้านางก็เริ่มสลับซับซ้อนขึ้น
และณ ขณะนั้นเอง
บนแท่นประกาศผล จางผิงตีฆ้องอีกครั้ง
ตึง!
เสียงฆ้องกดดันเสียงอึกทึกของฝูงชนเบื้องล่างให้เงียบสนิท
"เงียบ!"
ฝูงชนจึงเพิ่งจะเงียบลงได้อย่างฝืนใจ
จางผิงคว้าสาบฉลองพระราชโองการสีเหลืองอร่ามออกมา เสียงเย็นชาเยือกเย็น
"ฝ่าบาทมีราชโองการ"
"การสอบคัดเลือกข้าราชการทั้งหกสาขา ใช้วิธีปิดบังชื่อผู้เข้าสอบในการอ่านบทความ และทำการชี้ขาดขั้นสุดท้ายหน้าพระพักตร์ คือกำหนดอันดับเสียก่อน แล้วจึงเปิดเผยนามภายหลัง ทั้งนี้เพื่อความเป็นธรรมโปร่งใส!"
"แต่เพื่อลบข้อขุ่นเคืองของเหล่านักปราชญ์ทั้งแผ่นดิน นับแต่วันนี้เป็นต้นไป บทความของผู้ได้อันดับชั้นแรกและชั้นที่สองของทุกสาขา ให้ประทานติดไว้เคียงข้างบันไดประกาศผลของแต่ละสาขา"