ราตรีเดียวกันนั้น
สำนักพิมพ์จื้อเหยียน
แสงตะเกียงสว่างไสว
โจวชู่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ข้างหน้ากองสุมไปด้วยข้อสอบที่เก็บมาจากภายนอกสนามสอบกงหยวน คำให้การของผู้เข้าสอบ และปฏิกิริยาจากทุกฝ่าย
เขาจ้องมองข้อสอบเหล่านั้น แล้วนึกถึงบรรดานักศึกษาที่ร้องไห้กันเป็นแถวหน้าประตูกงหยวน มุมปากจึงกระตุกแล้วกระตุกอีก
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา เอ๋ย ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา ”
“ท่านช่างมิได้กลัวเลยว่าบัณฑิตทั้งแผ่นดินจะสบประมาทท่านกลางดึก ”
เขาหยิบพู่กันขึ้น ลงมือเขียนพาดหัวหน้าแผ่นแรกทันที
《การสอบหมิงจิงปล่อยผู้เข้าสอบภายในสามวัน เสียงร้องไห้ดังขึ้นในกงหยวนก่อน》
《อัครมหาเสนาบดีเกาประพันธ์ข้อสอบด้วยตนเอง ข้อต่อข้อถามถึงบ้านเมือง ตัวอักษรทีละตัวเจาะจิตใจ》
《ผู้เข้าสอบร้องทูลว่า นี่ไม่ใช่การสอบจอหงวน แต่คือราชันย์แห่งความตายสอบสวนวิญญาณ》
《เจ็ดอัจฉริยะแห่งสนามสอบแก้โจทย์หมิงจิงยามค่ำ ได้ฟังข้อสอบแล้วเงียบงัน แตกคณะกันต่อหน้า!》
โจวชู่เขียนเสร็จ เองก็รู้สึกหนังศีรษะชาซู่
จากนั้นเขายังเขียนเพิ่มอีกหนึ่งประโยคในหน้ารอง:
“ยามนี้ในกงหยวนมีบุตรกตัญญูนักหนา ถามว่าเพราะเหตุใด ตอบกันว่าคิดถึงมารดาทั้งสิ้น ”
เขียนแล้ว โจวชู่ห้ามยิ้มไม่ได้
“ฉบับนี้ต้องดังเป็นพลุแน่ ”
แต่พอหัวเราะจบ โจวชู่ก็มองไปยังท้องฟ้ามืดมิดภายนอก พึมพำว่า “เสิ่นโม่ เจ้าเห็นหรือไม่ ข้อสอบเหล่านี้คือข้อสอบที่คัดเลือกผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง มหาจักรวรรดิเฉียน…กำลังค่อย ๆ เป็นไปในทางที่ดีขึ้น ”