ฮึ่ม!
ยามที่พระบัญชาประกาศลงมา ทั้งเมืองหมินโจวก็พลันเดือดปุดป่อง
วันเดียวกันนั้นเองยานบ่าย หน้าป้ายประกาศฝั่งตะวันตกของเมืองถูกไพร่ฟ้าประชาชนแห่ดูจนแน่นขนัดไม่มีที่ให้เหยียบ
"อะไรนะ?"
"ภูเขาหอยนี่กินได้จริงหรือ? หน้าตาขี้ริ้วแบบนี้ ร่องนั้นแน่นกว่าขาภรรยาข้าอีก นี่มันจะกินได้อย่างไร?"
"ยังบอกอีกว่าเสริมพลังหยาง? หลอกผีช้างกันชัด ๆ!"
"แต่... นี่คือพระดำรัสของอ๋องเฉียน... อัครราชมนตรีเกาก็ว่าไว้..."
"โอ้! อัครราชมนตรีเกากล่าวไว้เช่นนั้นหรือ... งั้นก็คงไม่มีปัญหา ข้าเชื่อว่าสิ่งนี้ย่อมกินได้แน่นอน ภรรยาข้าสามปีแล้วที่ไม่มีครรภ์ ข้าจะไปลองดู!"
แรกเริ่มมีเพียงชาวประมงใจกล้าไม่กี่ราย พร้อมใจกันคิดว่าม้าตายก็ยังพอรักษาได้ ไม่เสียเงินสักตำลึง แถมยังได้หิ้วท้องอิ่ม จึงลงมือตามวิธีบนป้ายประกาศ งัดหอยนางรมกลับไปหนึ่งตะกร้า
ที่จริงพวกเขาเห็นว่าคำกล่าวนั้นฟุ้งเฟ้อเกินไป ของขี้ริ้วเช่นนี้ จะเป็นรสเลิศอันหาที่สุดมิได้กระมัง?
หากเมื่อนึ่งกับกระเทียมสับ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายครึ่งถนนทั้งถนน
เมื่อชาวประมงชราผู้แรกที่ได้ลิ้ม หยิบชิ้นเนื้อหอยชิ้นแรกเข้าปาก ดวงตาทั้งสองก็แทบถลาออกจากเบ้า
หวาน!
มัน!
นุ่ม!
ความหอมเกรียมของกระเทียมปนกลิ่นหวานสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของสัตว์น้ำ แตกพลันในปาก ท่านชรามีอายุ 60 ปี ไม่เคยได้ลิ้มรสอันแสนอร่อยเช่นนี้มาก่อน