หมิ่นโจว
เจิ้งหยวนยืนอยู่บนคันดินริมแม่น้ำ ใบหน้าเขียวคล้ำราวกับตะกั่ว
ภูเขาหอยสีเทาขาวตรงหน้านับว่าได้ถูกเพิ่มพูนหนาขึ้นอีกชั้นหนึ่ง แทบจะอุดตันลำน้ำสาขานอกกำแพงเมืองกับปากทางเข้าท่าเรือประมงไว้อย่างมิดชิดพรึง
กลิ่นคาวเค็มปนคลุกไปกับไอน้ำ ซัดสาดเข้ามาเต็มหน้า
“ท่านท่านกรมการ บัดนี้นับเป็นสายน้ำสายที่ห้าที่ถูกอุดกั้นแล้ว”
น้ำเสียงของผู้ช่วยราชการขมขื่น ชี้มือไปยังฝูงชนดำสนิทแห่งหนึ่งไกลโพ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
“ชาวประมงเช้าวานนี้ยังมาร้องไห้ทูลเรื่องราวต่อหน้าที่ว่าการอีก ว่าแห่ทองออกไปแล้วที่ได้กลับมากลับเต็มไปด้วยสิ่งนี้ทั้งหมด หากปล่อยไปเช่นนี้ต่อ เขาทั้งหลายย่อมต้องอดตายจริง ๆ”
“ท่านกรมการ นี่จะให้คิดประการใดดีเล่า?”
เจิ้งหยวนหลับตาลงชั่วหนึ่ง
จะให้คิดประการใด?
เขาจะรู้ได้โดยไหน!
เขาเองก็ไม่เคยวางใจได้เช่นกัน!
นับตั้งแต่หนังสือด่วนถูกส่งไปยังฉางอันเมื่อเจ็ดวันก่อน เขาแทบไม่เคยได้หลับตาพักสายตาเลย
สิ่งนี้สืบพันธุ์เร็วยิ่ง จำนวนก็มากมาย แถมยังไร้ประโยชน์ หากให้ชาวประมงท้องถิ่นออกไปทำการกวาดล้าง ย่อมต้องเสียเงินทอง!
อย่างน้อยที่สุดก็ต้องจัดหาอาหารให้
มิฉะนั้นใครจะลงมือทำการ!
แต่เรื่องนี้กลับไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง เมื่อเกิดบาดเจ็บผู้ใด ย่อมยุ่งยากยิ่งกว่า จึงตกอยู่ในภาวะสองต่อสองไม่รู้จะเอาด้านใด
คลังของที่ว่าการไม่เหลือเงินทอง จ้างคนด้วยเงินย่อมเป็นการขาดทุน แต่หากไม่เสียเงิน ราษฎรไร้กำไรจะได้รับ ย่อมไม่มีผู้ใดลงมือ
เรื่องนี้ทำให้เขาหนักใจยิ่งนัก
“ท่านกรมการ ข้าน้อยยังมีเรื่องหนึ่งจะทูล”
“เรื่องใด?”
เจิ้งหยวนหันไปมองผู้ใต้บังคับบัญชา เอ่ยถามออกมา
“ระหว่างนี้ข้าน้อยลอบตรวจสืบเสาะหา พบว่ามีผู้แพร่ข่าวลือในหมู่ชาวประมง ว่าภูเขาหอยนี้คือความพิโรธของมัจจุราชแห่งท้องทะเล คือภัยพิบัติที่ฟ้าดลบันดาล ผู้ใดแตะต้องผู้นั้นย่อมถึงแก่กรรม”
“บัดนี้ชาวประมงจำนวนมากต่างศรัทธาเชื่อถือ ไม่กล้าลงมือทำการกวาดล้างอีกต่อไป”