จวนติ้งกั๋วกง
เกาฉางเหวินประดุจปลาเค็มตัวหนึ่งที่ถูกคนรื้อเอากระดูกสันหลังออกไป ค่อย ๆ คลานกลับมาติดโคนกำแพงทีละน้อย
เส้นผมรุงรัง ชายเสื้อเอียงคลุ้ง ใบหน้าซีดเผือดประดุจผู้ที่ถูกรีดเอาทุกสิ่งจนหมดสิ้น
“สุราและหญิงงามทำลายคน!”
“สุราและหญิงงามทำลายคนเสียจริง!!”
“ข้า เกาฉางเหวิน ตั้งปณิธานแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอเลิกสุรา!!!”
เสียงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและแค้นของเกาฉางเหวินดังขึ้น
ใบหน้าเขาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น ราวกับได้ตัดสินใจขาดชอบแล้ว
ขณะนั้น
เกาหยางกำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินในสวนหลัง แกะส้มจี๊ดหนึ่งผลอยู่
ฉู่ชิงหลวนนั่งเคียงข้างเขา ในมือถือสมุดบัญชี ทวนบัญชีข้าวสาร ถ่านรังผึ้ง และยารักษาโรคที่ศาลาสอบนอกเมืองต้องใช้รายวัน
เมื่อได้ยินเสียงของเกาฉางเหวิน เกาหยางเงยหน้ามองหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างประดังประด้อง
“ฉางเหวิน เรื่องหญิงงามเจ้ากลับไม่แตะต้องแม้แต่คำเดียวสิน่า!”
ใบหน้าแก่ของเกาฉางเหวินแดงก่ำทันที เขาเกาศีรษะตอบว่า “พี่ชายใหญ่ เรื่องนี้เป็นความผิดของสุรา มันเกี่ยวข้องอะไรกับหญิงงาม?”
เกาหยางกวาดสายตามองใบหน้าซีดเผือดยิ่งของเกาฉางเหวิน แล้วถาม
“ฉางเหวิน”
“ครับ?”
“เจ้าไปโรงโสเภณีช่วยเหลือผู้ประสบภัยมาใช่หรือไม่?”
เกาฉางเหวินทรุดตัวลงนั่งบนม้าหิน สองมือประคองเอว ใบหน้าเต็มไปด้วยความทรมานและประสบการณ์อันยาวนาน