ราตรีนั้น
ฝั่งตะวันออกแห่งเมืองฉางอัน ในสำนักร้างหลังหนึ่ง
จูซานไม่ได้เข้าทางประตูใหญ่ หากลับแอบเดินเข้าประตูเล็กแห่งหนึ่งในซอยหลังที่ซุกซ่อนอย่างยิ่ง เข้าสู่ห้องลับ
ภายในห้องลับ บรรดาคนสนิททั้งหลายต่างรอคอยจนใจคอไม่ดีมาช้านาน
จูซานออกไปขายข้อสอบ จนบัดนี้ยังไม่กลับมา พวกเขาจึงหวั่นเกรงกันว่าคงเป็นที่เปิดเผยแล้ว จูซานถูกกองกางเขียวจับตัวไปเสียแล้ว
หากเป็นเช่นนั้นก็ย่อมเลวร้ายยิ่ง
ที่คุกใหญ่แห่งกองกางเขียวนั้น แม้ความผูกพันพี่น้องแห่งยุทธภพจะหนักแน่นเพียงใด ก็อดทนต่อไม้เท้าเพียงสองทีมิได้ ย่อมสารภาพหมดสิ้น
ขณะที่พวกเขาแทบกลั้นไม่ไหวกำลังจะหนีไป
ผู้ใดเล่าคาดคิด ประตูเปิดออก
จูซานกลับมาแล้ว!
บรรดาคนสนิทต่างตกใจสุดหวาดหวั่น
"ท่านเจ้าสำนัก?!"
"ท่าน…ท่านไม่ได้ถูกจับ ท่านยังมีชีวิตอยู่?"
จูซานฟาดฝ่ามือเข้าที่ท้ายทอยของผู้นั้นเต็มแรง
"ข้ามิได้มีชีวิต แล้วจะให้เป็นศพลุกขึ้นมาส่งความฝันถึงเจ้าหรือ?"
คนสนิทนั้นกุมหัวแน่น อายจนไม่กล้าเอ่ยวาจา
แต่เขาก็โล่งอกอย่างแท้จริง
จูซานนั่งลงบนเก้าอี้ประธาน สูดลมหายใจลึก แล้วเหวี่ยงชุดข้อสอบที่อยู่ในอ้อมอกลงบนโต๊ะ
โครม!
คนทั้งห้องลับสะดุ้งพร้อมกัน
แววตาจูซานหม่นหมองคลุ้มคลั่ง ทราบดีว่ากองกางเขียวจับตามองเขาแน่นหนามิได้หลวม
เขาหันไปกล่าวกับคนทั้งหมด
"ฟังให้ดี"
"จากคืนนี้เป็นต้นไป พวกเราขายข้อสอบต่อ"
ฮืม!
บรรดาคนสนิทสีหน้าเปลี่ยนทันที
"ยังจะขายอีกหรือ?!"
"ท่านเจ้าสำนักคนที่สอง หนีไปเสียก่อนเถิด"
"พวกกองกางเขียวน่ะมิใช่กินหญ้า บัดนี้เร่งรุดฉวยกำไรที่ได้มา พวกเราควรหนีเสียแล้ว"