ยามนี้
ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดจนไร้ซึ่งเสียงใด
มีเพียงสายลมนอกหน้าต่างพัดต้องใบไม้ไหวเอน เสียงใบไม้กระทบกันดังกรอบแกรบ
เกาเทียนหลงยกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วเช็ดมุมตาอย่างแรง ไม่ปิดบังอีกต่อไปว่าน้ำตาเก่าแก่และความเสียใจที่จารึกในใจนั้นเลือนลางเพียงใด
“นับจากนางจากไปปีที่สาม ต้นไม้นี้ก็เริ่มโตอย่างบ้าคลั่ง เพียงไม่กี่ปีก็เรือนยอดแผ่กว้าง ออกลูกดกเต็มต้นทุกปี”
พูดมาถึงเพียงเท่านี้
เกาเทียนหลงสูดลมหายใจเข้าลึก หันไปทางเกาหยาง
เขาหยิบช้อนเงินเล็กข้างจานกระเบื้องขาว ตักยาบ๊วยเหลืองใสช้อนหนึ่ง ใส่ลงในถ้วยชาตรงหน้าเกาหยาง สีทองอร่ามทอแสงราวกับน้ำผึ้งใต้แสงเทียน
“หยางเอ๋อร์ เรื่องเล่าจบแล้ว”
“ปู่มิได้มีความหมายอื่นใด เพียงแต่เมื่อเห็นเจ้ากับฝ่าบาท ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในใจ หากไม่ระบายออกคงมิอาจสงบ”
เกาเทียนหลงสูดหายใจเข้าลึก แล้วกล่าวต่อ “นิสัยเจ้าเป็นเช่นไร ปู่รู้ดีกว่าใคร เจ้าไม่สนใจเงินทองเลยสักนิด หากในใจเจ้าไม่มีฝ่าบาท เจ้าจะใช้ปากของชุยซิงเหอหามาเพียงเงินเล็กน้อย แล้วทอดแผนพิษทีแล้วทีเล่าเช่นนั้นหรือ?”
“คราวที่ไปหมู่บ้านผิงอัน คณะทูตสามแคว้นร่วมมือกันมา หวังจะแลกตัวเจ้าด้วยราคาท่วมแผ่นดิน เจตนาทำให้มหาจักรวรรดิเฉียนและฝ่าบาทอับอาย เจ้าโกรธเพราะเหตุใดกันแน่ หรือว่ามีเหตุผลอื่น จึงได้คิดแผนพิษโต้กลับ จุดชื่อของหวังเซียวให้โด่งดังในชั่วข้ามคืน?”