“ผิดพลาด?”
เกาหยางเงยหน้าขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อย
หลี่เอ้อจีเกาหัวแล้วเอ่ย “จากทิศทางที่เชลยบอกไว้ ข้างหน้าที่เรากำลังมุ่งหน้าไป คงเป็นเขตของจั่วเสียนหวัง ไม่ใช่ราชสำนักซงหนูของเฮ่อเหลียนฉา”
“แต่ทิศทางที่ท่านกั๋วกงผู้เฒ่ายกทัพไป กลับเป็นทิศที่ชานยูใหญ่ถอยไปยังทะเลทรายใหญ่!”
ภายในกระโจมเงียบลงทันที
“จั่วเสียนหวัง?”
หวังเซียวตะลึง มองแผนที่ “ตามแผนเดิม กองทัพจั่วเสียนหวังควรให้ท่านกั๋วกงผู้เฒ่าเกาเป็นคนรั้งไว้ ส่วนกองทัพหลักของพวกเรามุ่งตรงไปหาเฮ่อเหลียนฉาไม่ใช่หรือ ตอนนี้กลับตาลปัตร?”
ผู่ตัวก็ขมวดคิ้ว มองเกาหยางแล้วถาม
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา ควรจะหันทัพกลับหรือไม่ ให้กองทัพใหญ่ไปสมทบกับกองทัพท่านกั๋วกงผู้เฒ่าเกาก่อน แล้วค่อยบุกเข้าทะเลทรายใหญ่ของซงหนู?”
เกาหยางไม่เอ่ยปาก
เขายื่นมือลากเส้นโค้งบนแผนที่ จากจุดที่พวกเขาอยู่ ลากยาวไปจนถึงด้านหลังกองทัพจั่วเสียนหวัง แล้วหักกลับไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
“ไม่ได้ หันทัพกลับเสียเวลามากเกินไป แถมเสี่ยงจะถูกจับพิรุธได้ง่าย”
ปลายนิ้วของเกาหยางหยุดอยู่ที่พื้นที่ด้านหลังกองทัพจั่วเสียนหวัง แล้วเคาะเบา ๆ
“อีกอย่าง ข้ารู้สึกว่า...ผิดแบบนี้...ก็ดีไม่เบา”
“ท่านปู่เป็นผู้มากประสบการณ์ เดินทัพรบศึกยังนิ่งกว่าเสียอีก”
เหล่าแม่ทัพได้ยินดังนั้นก็ตะลึง
เกาหยางเงยหน้าขึ้น มองเหล่าแม่ทัพแล้วเอ่ย “เฮ่อเหลียนฉาให้ท่านปู่จัดการ พวกเราไปบดขยี้จั่วเสียนหวังของซงหนูกัน!”
“ตลอดหลายปีมานี้ กองกำลังทหารเอกของจั่วเสียนหวังไม่เคยบอบช้ำ ใกล้เคียงกับทหารเอกใต้บัญชาของเฮ่อเหลียนฉา พวกเรากวาดล้างกองทัพจั่วเสียนหวังให้สิ้นซากเลยดีกว่า!”
“แล้วจากตรงนี้ อ้อมขึ้นเหนือไปพันลี้ ทะลวงทั้งทุ่งหญ้าทางเหนือให้ขาดสะบั้น!”
ทันทีที่พูดจบ
เปรี้ยง!
เหล่าแม่ทัพในกระโจมหายใจติดขัดพร้อมกัน
หวังเซียวเบิกตากว้าง “ความหมายของท่านอัครมหาเสนาบดีเกา คือละทิ้งแผนเดิม เปลี่ยนเป็นบดขยี้กองทัพจั่วเสียนหวังก่อน แล้วค่อยบุกยาวข้ามทุ่งหญ้าทางเหนือทั้งหมด?”