หนิงเหมิงเดินวนรอบเจ้าแมวน้อยหลายรอบ วนหนึ่งรอบก็ลูบหนึ่งที พอลูบทีไรก็มีเสียงติ๊ดตู๊ดดังขึ้นทุกที
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดบันทึกหน้าจอ «ดูสิ ฉันมีแมวที่ร้องติ๊ดตู๊ดได้ด้วย! ไม่รู้ว่ามันจะตีลังกากลับหลังได้ไหมนะ!»
จากนั้นเธอก็ลองศึกษาดู แล้วคิดว่าน่าจะทำไม่ได้
น่าเสียดายจริง ๆ
ถึงมันจะดูแปลกไปหน่อย เพราะก่อนหน้านี้หนิงเหมิงไม่เคยคิดมาก่อนว่าแมวจะร้องติ๊ดตู๊ดได้ แต่พอฟังหลายครั้งเข้าก็เริ่มชิน จะคิดเสียว่าเป็นสิ่งมีชีวิตอย่างอื่นที่สวมสกินแมวอยู่ก็ได้เหมือนกัน
เล่นกับแมวอยู่พักหนึ่ง พอพบว่าเสียงร้องของมันมีแค่ «ติ๊ด ๆ ตู๊ด ๆ» กับ «ติ๊ดตู๊ดติ๊ดตู๊ด» ไม่ก็ «ติ๊ด~» ไม่มีรูปแบบอื่นอีก หนิงเหมิงก็มีเวลาว่างไปสำรวจการควบคุมอย่างอื่นในเกมเสียที
ผลคือ แค่เล่นกับแมวอยู่ครู่เดียว เวลาภายในเกมตรงมุมขวาบนก็แสดงว่าเป็นช่วงบ่ายแล้ว
หนิงเหมิงลองคิดดู แต่ไม่แน่ใจว่าเกมนี้มีระบบการนอนแบบเกมบางเกมหรือเปล่า ที่กำหนดว่าต้องนอนทุกวัน หากตัวละครไม่ขึ้นเตียงเข้านอนก่อนตีสองก็จะหมดสติ
ช่างเถอะ ใครจะสน ยังไงก็ไม่ตายอยู่แล้ว
คิดได้ดังนั้น หนิงเหมิงก็หันไปสำรวจเครื่องมือของตัวเอง
«จอบ ขวาน พลั่วเสียม บัวรดน้ำ... แล้วก็เครื่องสื่อสารอีกเครื่อง ชุดเริ่มต้นพื้นฐานสุด ๆ» หนิงเหมิงเปิดกระเป๋าดูอีกครั้ง หน้าจอแสดงช่องเก็บของทั้งหมด 36 ช่อง แต่เธอใช้ได้แค่ 12 ช่องแถวแรก ส่วนที่เหลือล็อกไว้ทั้งหมด
สงสัยจะมีระบบอัปเกรดกระเป๋า
แต่...
หนิงเหมิงถาม «เมล็ดพันธุ์ของฉันล่ะ?»
เริ่มเกมทั้งทีก็น่าจะให้เมล็ดพันธุ์มาสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?
หรือจะให้เธอไปซื้อเอง?
คิดพลาง หนิงเหมิงก็เปิดเครื่องสื่อสารที่หน้าตาคล้ายเครื่องเล่นเกมพกพา ตรงหน้าปรากฏหน้าจอโปร่งแสงสีดำอมฟ้าขึ้นมา เธอเห็นว่าหน้าหลักมีไอคอนอยู่แค่สามอัน
อันแรกคือสมุดรายชื่อ ใช้โทรออก พอเปิดเข้าไปก็พบว่ามีข้อมูลติดต่ออยู่แค่รายการเดียว หนิงเหมิงลองแตะดู
【กำลังโทรออก...】
ตู๊ด...
«เหมือนโทรศัพท์ในโลกจริงเลยแฮะ» หนิงเหมิงพูดอยู่ก็ได้ยินเสียงกึกเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่ปลายสายจะรับ
【«สวัสดี ที่นี่บริษัทซิงจี้อวี่โจ้วปาอี้ มีอะไรให้ช่วยไหม?»】
ตอนแรกหนิงเหมิงนึกว่าต้องเลือกคำตอบจากตัวเลือก แต่กลับพบช่องด้านล่างเขียนว่า【กรุณาพิมพ์ข้อความหรือป้อนข้อมูลด้วยเสียง】
«ว้าว»
ป้อนข้อมูลด้วยเสียงได้ด้วยแฮะ!
ลองดูดีกว่า!
หนิงเหมิงถาม «บริษัทของพวกคุณทำอะไรเหรอ? ขายเมล็ดพันธุ์ไหม? ราคาเท่าไหร่?»
ในกล่องข้อความมีเนื้อหาใหม่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
【«บริษัทซิงจี้อวี่โจ้วปาอี้มุ่งมั่นที่จะ...»】
ข้อความยาวเหยียดหลายร้อยตัวอักษรปรากฏขึ้น หนิงเหมิงอ่านแค่ตอนต้นกับตอนท้ายก็เข้าใจแล้วว่าเป็นเครือข่ายร้านค้าขนาดใหญ่ ซื้อของก็ได้ ขายของก็ดี หรือจะร่วมแฟรนไชส์ก็ได้
หลังแตะหน้าจออีกครั้ง บทสนทนาถัดไปก็ปรากฏขึ้น
【«ขณะนี้บริษัทของเรารวบรวมเมล็ดพันธุ์พืชและสัตว์ที่ครบครันที่สุดทั่วทั้งดวงดาว รวมทั้งหมด 7,853,478,145 ชนิด บางหมวดหมู่ยังแบ่งประเภทย่อยไว้อีก ไม่ทราบว่าคุณต้องการซื้อชนิดไหน?»】
หนิงเหมิงอุทาน «ว้าว!»
นี่สินะโลกดวงดาว!
สุดยอด!
ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ตอบภายในเวลาที่กำหนด อีกฝ่ายจึงส่งข้อความใหม่มาอย่างรวดเร็ว
【«หากตอนนี้คุณยังนึกไม่ออกว่าต้องการเมล็ดพันธุ์แบบไหน คุณสามารถเข้าสู่เว็บไซต์ทางการของบริษัทเราเพื่อค้นหารายละเอียดได้»】
โอ้ มีเว็บไซต์ทางการด้วย!
หนิงเหมิงจึงวางสายทันที แล้วเปิดไอคอนเว็บไซต์อันที่สอง เข้าสู่หน้าค้นหาได้อย่างราบรื่น
คราวนี้ก็ไม่มีตัวเลือกบทสนทนาเหมือนเดิม เธอต้องพิมพ์ข้อความหรือป้อนข้อมูลด้วยเสียงเอง
แบบนี้น่าสนใจมาก
«อิสระสุด ๆ!» เธออดอุทานไม่ได้ จากนั้นก็พิมพ์ชื่อบริษัทที่เพิ่งเห็นลงในช่องค้นหา ไม่นานก็เข้าสู่หน้าเว็บไซต์พื้นหลังเป็นทะเลดวงดาว มีสัญลักษณ์ «∞» เป็นไอคอน ก่อนจะพบสิ่งที่ต้องการอย่างรวดเร็ว
«นี่อะไร? ลูกพลับเบอร์รีหมายเลข 23? ใส่รถเข็น!»
«นี่อะไร? ส้มไดได? ใส่รถเข็น!»
«นี่อะไร? พาร์สนิป? ของคุ้นเคยเลยนี่ ใส่รถเข็นด้วย!»
หนิงเหมิงเลือกซื้อของกระจุกกระจิกไปหลายสิบชนิด ไม่นานก็พบว่า ต่อให้ซื้ออย่างละชนิด เธอก็คงไม่มีแรงกดเมล็ดพันธุ์ทุกอย่างในหน้าให้ครบ ที่สำคัญคือเริ่มขี้เกียจแล้ว
«เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน» เธอพูดพลางเปิดรถเข็นเตรียมชำระเงิน แล้วก็พบว่ายอดเงินไม่พอ
อ้อ เงินทุนเริ่มต้นมี 5,000 เหรียญ แต่ยกเว้นพาร์สนิปที่ถูกที่สุดแล้ว ซื้ออย่างอื่นแค่ชนิดเดียวก็แทบล้มละลาย หรือไม่ก็ซื้อไม่ไหวเลย
«...เมล็ดพันธุ์แค่นี้ยังแพงขนาดนี้ ดูท่าค่าครองชีพที่นี่จะสูงมาก» หนิงเหมิงพึมพำ เธอไม่ได้ติดใจอะไรที่ตอนนี้ยังปลูกพืชสารพัดชนิดให้บานสะพรั่งไม่ได้ จึงจ่ายเงิน 4,950 เหรียญ ซื้อเมล็ดพาร์สนิปมา 99 ถุง
แต่หลังจ่ายเงิน ระบบกลับแจ้งว่าเมล็ดพันธุ์จะถูกส่งไปยังที่อยู่จัดส่งที่เธอกรอกไว้ในวันพรุ่งนี้
หนิงเหมิงถาม «เดี๋ยวนะ ฉันกรอกที่อยู่ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?»
«อ้อ เกมคงตั้งที่อยู่ไว้ให้เป็นค่าเริ่มต้นล่ะมั้ง»
ดูท่าว่าวันนี้คงยังปลูกผักไม่ได้แล้ว
ตอนนั้นเองหนิงเหมิงถึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีของอย่างอื่นอีก นั่นคือสายพานที่ก่อนหน้านี้ลำเลียงกล่องมาเรื่อย ๆ กับกองกล่องพวกนั้น
หลังเก็บเครื่องสื่อสาร หนิงเหมิงก็หันไปมองทางนั้น แล้วพบว่าสายพานลำเลียงหยุดทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ส่วนกล่องของเธอวางเรียงกันเป็นระเบียบ ด้านบนมีเอฟเฟกต์ลูกศรเรืองแสงจาง ๆ เหมือนกำลังเตือนผู้เล่นให้สนใจของกองนี้
«นี่อะไรน่ะ?» หนิงเหมิงไม่รู้ตัวว่าระบบป้อนข้อมูลด้วยเสียงยังเปิดอยู่ เธอพูดด้วยความสงสัยไปพลาง ควบคุมตัวละครผมชมพูให้เดินเข้าไปหา
【ต้องการเปิดกล่องเหล่านี้หรือไม่?】
【ใช่/ไม่】
【คำแนะนำ: หากผู้เล่นไม่ต้องการเพลิดเพลินกับการแกะกล่อง สามารถให้หุ่นยนต์ผู้ช่วยมาจัดการสิ่งของเหล่านี้ได้】
«หุ่นยนต์ผู้ช่วย?»
อ้อ เพราะฉากหลังเป็นโลกดวงดาว เทคโนโลยีเลยล้ำหน้ากว่าด้วยสินะ หมายความว่าแบบนี้เหรอ?
แล้วทำไมยังต้องให้เธอลงมือปลูกผักเองล่ะ... อ้อ เพราะตอนนี้เธอยังไม่มีเงินใช่ไหม?
หนิงเหมิงถึงบางอ้อ!
แบบนี้แกะกล่องเองสนุกกว่าแน่นอน!
ก็เหมือนสุ่มกล่องปริศนาไงล่ะ!
【คุณได้รับพรมขนฟูสีน้ำเงิน ×1】
【คุณได้รับชุดคอนโดแมวและที่ฝนเล็บแมวสีน้ำตาลกาแฟ ×1】
【คุณได้รับรูปปั้นแมวสีทอง (ขนาดกลาง) ×1】
...
เสียงติ๊ง ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง หนิงเหมิงแกะกล่องออกมาได้เฟอร์นิเจอร์กองโต
ตอนที่เธอคิดว่ากล่องพวกนี้คงมีแต่เฟอร์นิเจอร์ที่เกมมอบให้ตอนเริ่มต้น ไม่มีอย่างอื่นแล้ว จู่ ๆ ก็มีข้อความเตือนเด้งขึ้นมาตรงหน้า
【กล่องตรงหน้าดูเหมือนจะขยับ】
«หืม?»
ตอนนั้นเอง เสียง «ติ๊ดตู๊ดติ๊ดตู๊ด~» ดังมาจากลำโพงฝั่งซ้าย ตอนแรกหนิงเหมิงยังสงสัยว่าเกมนี้จะมีองค์ประกอบสยองขวัญด้วยหรือเปล่า ผ่านไปสองวินาทีถึงนึกได้ว่าเสียงติ๊ดตู๊ดนี่เป็นเสียงแมวของเธอเดินมา
จากนั้นตัวละครผมชมพูบนหน้าจอก็เปิดกล่องใบใหญ่ที่ส่งเสียงชวนขนลุกออกโดยตรง ตามคำสั่งของผู้เล่น
【คุณได้รับแกะจมูกดำวาเลส์หนึ่งตัว·ซีมุส!】
【คำแนะนำ: ดูเหมือนสภาพของซีมุสจะไม่ค่อยดี มันอาจต้องการอาหารสักหน่อย โปรดต้อนรับแขกคนแรกของคุณให้ดี】
เด็กสาวผมชมพูเอ่ยถาม «หืม? ที่แท้ไม่ได้เอาไว้ให้ฉันกินเหรอ?»
【แต่ดูเหมือนแขกคนนี้จะไม่ได้เดินทางมายังดาวของคุณด้วยวิธีการที่ถูกต้องตามกฎหมาย บางทีคุณอาจพิจารณาขับไล่มันออกไปโดยตรงก็ได้】
หนิงเหมิง: ?