แดนบำเพ็ญเพียรทางใต้เชื่อมต่อกับแดนมาร ระหว่างนั้นมีทะเลแห่งหนึ่งชื่อว่าทะเลแดนมาร เป็นที่รวมตัวของผู้บำเพ็ญมารในแดนบำเพ็ญเพียร และยังเป็นเขตหวงห้ามของนักบำเพ็ญทุกคน
ในรัตติกาล ชายหนุ่มชุดขาวเดินอยู่ในเทือกเขา ซึ่งขัดกับขุนเขาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายมารอย่างสิ้นเชิง
หยวนอู๋จิ้วหาวและยืดเส้นยืดสาย เขาเมื่อครู่ยังอยู่ในโรงเตี๊ยมเมืองชางหนาน เพียงชั่วพริบตาก็มาอยู่ที่เขตรอบนอกของทะเลแดนมารแล้ว การเคลื่อนย้ายครั้งนี้สิ้นเปลืองพลังอย่างมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย
ผนึกบนร่างถูกปลดออกชั่วครู่แล้วก็หดกลับไปอีกครั้ง กดระดับการบำเพ็ญของเขาไว้ที่ขั้นปราณขั้นสูงสุด
เชอะ... ผนึกนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้ ทุกครั้งที่เขาใช้พลังที่เกินขอบเขต ระดับการบำเพ็ญใต้ผนึกก็จะเพิ่มขึ้น รอให้เขาเคลื่อนย้ายกลับไปอีกรอบ ระดับการบำเพ็ญคงจะขึ้นไปถึงขั้นสร้างฐานแล้ว
ดูท่ากลับไปคงต้องหาข้ออ้างที่เหมาะสมมาอธิบายระดับการบำเพ็ญของตัวเอง ช่างยุ่งยาก...
ยิ่งใกล้ทะเลแดนมาร กลิ่นอายมารในอากาศก็ยิ่งเข้มข้น และในขณะนี้ร่างของหยวนอู๋จิ้วก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าตกใจ
พลังวิญญาณบนร่างกายของเขาถอยร่นราวกับน้ำขึ้นน้ำลง ราวกับถูกกลิ่นอายมารโดยรอบกัดกร่อน ภายในร่างของเขาปรากฏกลิ่นอายมารจำนวนมาก แผ่กระจายออกมาจากภายในสู่ภายนอก
หยวนอู๋จิ้วรูดปิ่นมวยผมเส้นหนึ่งออก ปล่อยผมดำสลวยสยายลงด้านหลัง เสื้อผ้าบนตัวก็เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีดำ
เขาหยิบหน้ากากสีเงินออกมาจากแหวนเก็บของ สวมใส่แล้วบุคลิกของเขาเปลี่ยนไป ความขี้เกียจบนกายจางหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยสังหารอันเฉียบคมของผู้ที่เป็นเทพบุตรแห่งทะเลแดนมาร
หน้าทะเลแดนมาร ผู้บำเพ็ญมารสองคนที่เฝ้าอยู่กำลังง่วงซึม การหลับใหลยังไม่ทันได้สติจนกระทั่งหยวนอู๋จิ้วเดินเข้าไปใกล้ทั้งสองก็ยังไม่ตื่น