หลังจากออกจากทะเลแดนมาร หยวนอู๋จิ้วก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอินวั่ง
ไอ้หมอนี่แข็งแกร่งกว่าเมื่อห้าปีก่อนมาก แค่กลิ่นอายนี้ก็สามารถบดขยี้เขาในตอนนี้ได้แล้ว ถ้าดูจากระดับการบำเพ็ญปัจจุบัน อินวั่งอาจจะจับเขาไปขังไว้จริงๆ ก็ได้...
จู่ๆ ก็นึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายขึ้นมา หยวนอู๋จิ้วขมวดคิ้วแล้วส่งเสียง "เชอะ" เขาคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ ที่โดนหนังสือที่จี้จิ่วนั้นเล่าให้ฟังทำให้เสียสมาธิ
เขาส่ายหัวเพื่อปัดความคิดพวกนั้นออกจากหัว แล้วเร่งความเร็วออกจากทะเลแดนมาร
กลับมาถึงเทือกเขารอบนอก หยวนอู๋จิ้วก็ปลดผนึกพลังและใช้พลังวิญญาณทันที หลังจากพลังปราณสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กลับมาถึงเมืองชางหนาน
และในขณะที่เขาจากไป อินวั่งก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่าตรงที่หยวนอู๋จิ้วเพิ่งยืนอยู่
"ความผันผวนของพลังปราณ..."
อินวั่งจับกลิ่นอายพลังวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ใครบังอาจใช้พลังวิญญาณบนดินแดนของเผ่ามารข้า"
"หรือว่า... คนผู้นี้ถูกเซียวไจ้พาเข้ามา?"
เขาขมวดคิ้ว ฝ่ามือรวบรวมพลังวิญญาณที่หลงเหลือรอบๆ "นี่คือความผันผวนของยันต์เคลื่อนย้าย เป้าหมายคือ..."
อินวั่งเงยหน้าขึ้น จู่ๆ ก็ยกมุมปากขึ้น
เซียวไจ้ ข้าจับเจ้าได้แล้ว คราวนี้ดูสิว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้!
...
โรงเตี๊ยมเมืองชางหนาน
เมื่อหยวนอู๋จิ้วกลับมาถึงฟ้าก็สว่างแล้ว เขานอนลงบนเตียง ค่อยๆ กดพลังที่กำลังจะทะลวงไว้ชั่วคราว ตั้งใจจะนอนต่ออีกสักงีบ
เรื่องพลังบำเพ็ญค่อยว่ากันทีหลัง นอนสำคัญกว่า
เขาหลับไปได้ไม่ถึงสิบนาที พี่น้องตระกูลเซี่ยจากสำนักเทียนจีเก๋อก็มาเคาะประตู
"พี่หยวน วันนี้ออกไปข้างนอกไหม? ฉันกับพี่ชายอยากไปเที่ยวเมืองอวิ๋นอันกัน"