หยวนอู๋จิ้วไม่คาดคิดว่าเจ้าศิษย์น้องที่เขาทะนุถนอมมาตลอดจะเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด
เขาข่มความโกรธไว้ในใจ ยืนอยู่หน้าร้านหนังสือ จ้องเขม็งไปที่ศิษย์น้องจี้จิ่วที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
ดูเหมือนการฝึกในสำนักจะสบายเกินไป ส่งผลให้ศิษย์น้องที่ดีของเขามีเวลาว่างเขียนหนังสือแบบนี้ขึ้นมา...
จี้จิ่วรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขามองซ้ายมองขวาไปรอบตัว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
เขาตบหน้าอกตัวเองเพื่อปลอบใจ ไม่มีทาง ไม่มีทางที่มีใครจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาได้...
เขาน่ะใช้สัญลักษณ์พรางตัวที่อาจารย์ใหญ่รองด้วยมือตนเองหลอมให้ อาจารย์ใหญ่รองของเขาเป็นเทพบุตรแห่งวังสัญลักษณ์สวรรค์ ในโลกนี้คงไม่มีใครมองทะลุการพรางตัวของเขาได้ง่ายๆ หรอก
คิดได้ดังนั้นเขาก็วางใจ แล้วขายหนังสือต่อไป
"นี่ หนังสือที่ท่านต้องการ สิบก้อนหินวิญญาณ" เขาหยิบหนังสือเรื่องสั้นวางลงในมือของหยวนอู๋จิ้ว
หยวนอู๋จิ้วมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ วางหินวิญญาณในมือลงบนฝ่ามือของจี้จิ่วอย่างหนักแน่น "ขอบคุณมาก"
"แต่ข้าขอเตือนท่านสหายไว้อย่างหนึ่ง กลางคืนเวลานอนควรลืมตานอนไว้นะ อย่าให้เทพบุตรแห่งทะเลแดนมารลอบสังหารเอาได้ล่ะ..."
จี้จิ่วสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมาอีกที คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว
...
หยวนอู๋จิ้วถือหนังสือเรื่องสั้นเล่มที่สองเดินออกมาจากห้องสมุด ในใจวางแผนว่าจะเพิ่มภารกิจฝึกให้จี้จิ่วอย่างไรดี
เงยหน้าขึ้น ก็พบว่าเซี่ยหลานหรูที่ยืนอยู่หน้าประตูถือหนังสือเรื่องสั้นเล่มแรกที่เขาอ่านจบอยู่