"สวัสดี" หยวนอู๋จิ้วเอามือลูบคาง มองชายหนุ่มชุดดำด้วยสายตากลับคลางแคลง "ข้าชื่อหยวนอู๋จิ้ว เป็นศิษย์สำนักชิงเซียว"
เฉียวโหย่วเต้าท่องชื่อของหยวนอู๋จิ้วในใจ พลางคิดถึงสำนักชิงเซียวที่หยวนอู๋จิ้วพูดถึง
หยวนอู๋จิ้วสำรวจรอบตัวอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบว่าชายหนุ่มผู้นี้มีอะไรโดดเด่น
เฉียวโหย่วเต้าเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ตอนที่เขาพบเย่เสวียน เขาสร้างฐานเสร็จแล้ว ตามหลักแล้วเขาไม่มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์กับเย่เสวียน ไม่มีเหตุผลต้องไล่ล่าเย่เสวียน
แต่เพื่อช่วยหญิงคนรักแย่งชิงพลังปราณสวรรค์เส้นสุดท้าย เขาจึงไล่ล่าผู้บำเพ็ญขั้นปราณทั้งหมดในมิติลับอย่างไม่เลือกหน้า เย่เสวียนก็เป็นหนึ่งในนั้น
จะว่ากันตามจริง ชีวิตของเย่เสวียนในมิติลับต้องเผชิญความตายตลอดเวลา ครึ่งหนึ่งต้องยกความดีความชอบให้เฉียวโหย่วเต้า
"พี่หยวน" เฉียวโหย่วเต้าพูด "ท่านเป็นอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักชิงเซียวหรือไม่?"
"หืม? เจ้ารู้ได้อย่างไร?" คราวนี้ถึงคราวหยวนอู๋จิ้วตกใจบ้าง
ตำแหน่งของเขาไม่โดดเด่นนัก อีกทั้งเขาไม่ค่อยออกไปข้างนอก ชอบนอนเล่นอยู่ในลานบ้าน คนที่รู้จักเขาจึงมีไม่มาก
"เคยได้ยินมาบ้าง... ข้างนอกเล่ากันว่าท่านเป็นอาจารย์ใหญ่ที่ไร้ความสามารถที่สุดในแดนใต้ มีเพียงรูปร่างหน้าตางดงามแต่ไร้ซึ่งพลังบำเพ็ญ"
หยวนอู๋จิ้ว: "..."
ชื่อเสียงแบบนี้ช่างเกินคาดคิดจริงๆ...
"แต่ข้าคิดว่าท่านไม่เหมือนที่เล่าลือกัน"
"ต่างกันอย่างไร?"
"ท่านดูแข็งแกร่งมาก ขั้นปราณขั้นสูงสุดแล้ว"