เฉียวโหย่วเต้าถอดแรงคุกเข่าลงกับพื้น มือกุมอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ขั้นสร้างฐาน?! เป็นขั้นสร้างฐานได้อย่างไร?
ที่เขารู้สึกได้เมื่อครู่ชัดๆ ว่าเป็นระดับยอดขั้นปราณชัด ๆ!
และ...
สายตาเฉียวโหย่วเต้าตกไปที่เส้นผ้าผูกผมที่พลิ้วไหวในมือของหยวนอู๋จิ้ว เพิ่งจะกระบี่ที่แข็งแกร่งนั้นใช้เส้นผ้าผูกผมเส้นนี้ฟาดออกมางั้นหรือ?
เส้นผ้าผูกผมเส้นหนึ่งสามารถหักล้างกระบี่ที่ฟันออกมาจากกระบี่วิญญาณได้ นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้วจริง ๆ!
หยวนอู๋จิ้วหัวเรายาว เส้นผ้าที่พันอยู่มือถูกดึงครู่หนึ่ง "พวกเจ้าไม่ชอบรุมกันทำร้ายคนเพียงคนเดียวหรอกหรือ? มาเถอะ ขึ้นมาพร้อมกันเลย"
คนที่ตะโกนดังที่สุดในตอนแรกถอยหลังก่อนเพื่อน มือสั่นมองไปที่หัวโจกของพวกเขา "พี่จาง... ทำไงดี..."
พี่จางกัดฟัน มือที่ถือกระบี่วิญญาณกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
คนผู้นี้พวกเขากล้ำกรายไปแล้ว ถึงตอนนี้ก็ได้แต่สู้สุดชีวิต "ไอ้ห่า! พวกแกขึ้นไปให้หมด!"
"ไอ้นี่ไม่มีอาวุธ มีเพียงเส้นผ้าผูกผมเส้นนั้นในมือ พวกเรายังมีกระบี่วิญญาณที่สำนักให้มา"
"ข้าไม่เชื่อว่าไอ้เด็กที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นสร้างฐานเมื่อครู่จะฆ่าพวกเราห้าคนได้ในทีเดียว"
อาศัยที่มีกระบี่วิญญาณอยู่ในมือ พี่จางพุ่งเข้าไปก่อน
หยวนอู๋จิ้วยืนอยู่กับที่ สายตาคมกริบ เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ลงมือกับใครมานานแค่ไหน วันนี้เป็นพวกนี้หาที่ตายเอง ไม่ใช่ความผิดของเขา
พลังวิญญาณจากปลายนิ้วของเขาส่งเข้าไปในเส้นผ้าผูกผม เส้นผ้าที่เคยพลิ้วไหวกลับแข็งทื่อ ตามการเคลื่อนไหวของหยวนอู๋จิ้ว วาดส่วนโค้งเย็นเยียบกลางอากาศ