เมืองชางหนาน เมืองที่มั่งคั่งที่สุดในแดนใต้
หลังจากเดินทางห้าวัน หยวนอู๋จิ้วก็มาถึงเมืองชางหนานในที่สุด
ก่อนเข้าเมือง เขาแยกทางกับเย่เสวียน และยืนต่อแถวยาวเหยียดหน้าประตูเมืองเพียงลำพัง
เพราะแดนลับสร้างฐานชางหนาน ทำให้ผู้คนในเมืองพลุกพล่านกว่าปกติ หยวนอู๋จิ้วยืนอยู่ท้ายแถว แล้วก็มีชายหญิงคู่หนึ่งมายืนต่อจากเขา
หญิงสาวพูดพึมพำอย่างไม่พอใจ "พวกเรามาเมืองชางหนานแท้ๆ ยังต้องต่อแถวอีก ใครตั้งกฎนี้กันแน่?"
"เลิกบ่นได้แล้ว" ชายหนุ่มเอ่ยปลอบด้วยอารมณ์ดี "นี่ไม่ใช่กฎตายตัวที่อยู่ภายใต้การปกครองของสี่สำนักใหญ่หรอกหรือ?"
"ตอนนี้แดนลับชางหนานเปิดออกแล้ว ลูกศิษย์รุ่นใหม่ของสี่สำนักใหญ่ต่างก็มาชิงตำแหน่งสร้างฐานจากสวรรค์ที่นี่ ถ้าไม่ตั้งกฎไว้บ้าง ก็คงวุ่นวายไปแล้ว"
นอกจากทะเลแดนมารที่ฝึกฝนวิชามารแล้ว สำนักระดับสุดยอดที่เหลือในแดนบำเพ็ญเพียรต่างก็ถูกเรียกรวมกันว่าสี่สำนักใหญ่
หญิงสาวสูดจมูกเหยียดหยาม แน่นอนว่านางรู้เรื่องเหล่านี้ดี เพียงแต่ไม่พอใจที่สำนักของตนกว่าจะได้ออกมาจากที่ซ่อน กลับไม่ได้รับสิทธิพิเศษอะไรเลยหรือ?
นางเงยหน้ามองไปข้างหน้า แล้วก็ตาเป็นประกายทันที ดึงแขนเสื้อชายหนุ่ม "พี่คะ ดูคนข้างหน้านั่นสิ แค่เห็นด้านหลังก็รู้ว่าเป็นคนงามแน่นอน"
หยวนอู๋จิ้วที่ได้ยินพวกเขาพูดมาตลอด: "..."
หยวนอู๋จิ้วเหลือบมองพวกเขาคู่หนึ่ง ทั้งคู่อายุยังน้อย แต่วิชาฝึกถึงขอบเขตแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์แล้ว และสวมชุดแบบเดียวกัน เป็นไปได้สูงว่ามาจากสำนักเดียวกัน