วินาทีต่อมา ห้องไลฟ์ของแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 ก็ปรากฏภาพเบลอจำนวนมหาศาล
ภาพเบลอจำนวนมากเริ่มตั้งแต่แนวเอวลงไป ปกปิดร่างพวกเขาอย่างมิดชิด
ผู้ชมเห็นเพียงสายน้ำสายแล้วสายเล่า พุ่งสูงเสียดฟ้า ทะยานไปไกลลิบ
"ฮิฮิ ข้าต้องได้สองเมตรแน่ ๆ โย่ว ใครจะสู้ข้าได้?" หวังต้าลี่โก่งตัวไปด้านหลังเล็กน้อย พลางอุทานด้วยสีหน้าระรื่น
ทันใดนั้น สายน้ำที่พุ่งไกลกว่ากล้ำหน้ากว่าหวังต้าลี่ไปอีก
"ฮ่า ๆ ต้าลี่ เจ้ามันอ่อนหัด! ดูข้าสิ สองเมตรห้าเลยเพื่อน หนึ่งคุนเมตร! ถามว่าเจ๋งไหม?"
"เจ๋งโคตร! แม่ง เทพไปละนะ?"
"สามเมตร ข้าพุ่งสามเมตร ถามว่าใครจะสู้?" จู่ ๆ ลิงก็ตะโกนลั่น
คนที่ยืนขนาบซ้ายขวาลิง ต่างหันขวับมองเป็นตาเดียว
เห็นระยะนั้นไม่เพียงแซงหน้าหวังต้าลี่และคนอื่น หากยังจ่อถึงสามเมตรเข้าจริง ๆ
ทุกคนแทบอ้าปากค้าง
"ให้ตายเหอะ โกงแล้วมั้งเนี่ย!"
"ไม่ถูกหลักการ ไม่ถูกหลักการ เด็ดขาดไม่ถูกหลักการ!"
ไอ้บ้าเอ๊ย! นี่แกปืนฉีดน้ำแรงดันสูงรึไง!
เป็นจังหวะเดียวกับที่ทางขวาของลิงมีเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง
"โอ้โห ซูเหย่นี่เทพขนาดนี้เลย? แซงลิงไปแล้วเว้ย!"
"สามเมตรสอง โอ้โห! ต้องสามเมตรสองแน่นอน! สุดยอดไปเลย!"
ซูเหย่สีหน้าสงบ ไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด เพราะเขากลั้นมานาน พอปล่อยจึงพุ่งทะยานเป็นธรรมดา
ลิงตาแทบถลน วิธีที่เขาเลือก ก็เพราะมั่นใจว่าตัวเองจะได้เป็นหัวหน้าอย่างปลอดภัย
ไม่เคยคาดคิดว่าเพื่อนร่วมห้องอย่างซูเหย่จะเหนือขั้นถึงเพียงนี้
"แม่งเอ๊ย ซูเหย่ ไอ้บ้า! ซ่อนลึกชิบหาย! ให้ตายสิ!" ลิงอุทานลั่น
ผิดมนุษย์! พวกห้อง 407 ผิดมนุษย์กันทั้งนั้นรึไง? คนหนึ่งสามเมตร อีกคนสามเมตรสอง นี่พวกแกเป็นคนอยู่หรือเปล่า?
"ข้าพูดได้คำเดียว เจ๋ง"
"ไร้วัฒนธรรมนี่น่ากลัวจริง สถานการณ์นี้น่าจะพูดว่าฉิบหาย รู้ไหม?"
"ข้าว่าพวกนายแต่ละคนช่วยมีมารยาทหน่อยได้ไหม? ปากปล่อยหยาบคายตลอด! ให้ตายสิ!"
"นายท่าน ใครกันแน่ที่ไม่มีมารยาท?"
……
คนทั้งกลุ่มต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ หลังจากทุกคนปลดทุกข์เสร็จเรียบร้อย ในที่สุดผู้ชนะคือซูเหย่
ซูเหย่ครองอันดับหนึ่งด้วยระยะสามเมตรยี่สิบห้า ขึ้นเป็นหัวหน้าของแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 ทันที
อย่างไรก็ตาม ซูเหย่เป็นหัวหน้าห้องอยู่แล้ว ชัยชนะครั้งนี้จึงดูไม่น่าแปลกใจนัก
ซูเหย่สั่นสะท้าน สะบัดตัวเบา ๆ
"อ่า สบายจัง!"
"ไม่ได้ปลดปล่อยอะไรมานานแล้ว"
ชายหนุ่มข้าง ๆ ตบบ่าซูเหย่
"ซูเหย่สุดยอด! โย่ว! ต่อจากนี้คือนายคือพี่ใหญ่ห้องเราแล้ว"
ลิงเองก็ต้องยอมรับด้วยใจจริง เขาตะโกนต่อหน้าทุกคน
"บัดนี้ประลองเสร็จสิ้น ซูเหย่เป็นพี่ใหญ่ของพวกเรา ใครมีปัญหาอะไรไหม?"
"ไม่มีปัญหา ฉี่ได้ไกลขนาดนี้ ให้เป็นพี่ใหญ่ ข้าไม่คัดค้านเลยสักนิด"
"ใช่เลย… คนเหนือขั้นขนาดนี้ ไม่เป็นพี่ใหญ่ แล้วใครจะเป็นได้?"
"พี่ซู ต่อจากนี้พวกเราฝากตัวด้วย"
……
ทุกคนที่อยู่ล้วนยอมจำนน ไร้ผู้ใดขัดขืน ทั้งหมดเห็นพ้องต้องกันว่า ซูเหย่คือหัวหน้าของแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2
ส่วนคนที่ไม่ติดอันดับ ต่างหงุดหงิดเสียดาย
"แม่งเอ๊ย เสียเปรียบที่เมื่อคืนนอนไม่ยอมดื่มน้ำ! ให้ตายสิ!"
"น่าชังนัก เมื่อก่อนยืนฉี่ทวนลมยังไปได้สามวา บัดนี้ตามลมยังได้แค่สามศอก สรุปคือแก่แล้วจริงแก่แล้ว"
"ไตไม่ดีก็คือไตไม่ดีนั่นแหละ มาแก้ตัวว่าแก่อะไร?"
"ไสหัวไป! ใครไตไม่ดี? ข้านี่ไตเหล็กกล้าเลยนะ…"
……
และภาพเหตุการณ์นี้ทำให้อธิการบดีวิทยาลัยอาชีวศึกษาเจียงเฉิงแทบคลั่ง
"แค่ก ๆ ๆ…" เขาจ้องหน้าจอ กระแทกอกกระทบเท้า ไอไม่หยุดด้วยความโกรธ
สีหน้าแดงก่ำ สัมผัสได้ถึงความอับอายสุดขีด
"ขายหน้า! ขายหน้าชัด ๆ! ทำให้วิทยาลัยอาชีวศึกษาเจียงเฉิงของข้าขายหน้าหมดเลย!"
"ไอ้พวกเวรนี่ ใช้วิธีอื่นไม่เป็นรึไง? ให้ตายสิ! ดันเลือกวิธีนี้"
"ท่านอธิการเติ้ง ไม่ควรพูดจาหยาบคายนะครับ เพราะครั้งนี้เราก็มีห้องไลฟ์เล็ก ๆ ด้วยเช่นกัน" เลขานุการที่อยู่ข้าง ๆ รีบเอ่ยเตือน
พอได้ยิน อธิการเติ้งก็ยืดตัวตรงทันที กระแอมสองครั้ง สีหน้ากลับมาเป็นปรกติ
"แค่ก ๆ ขออภัยด้วยทุกท่าน เมื่อครู่เป็น AI ไม่ใช่ข้า"
ข้อความคอมเมนต์ด้านล่างผุดขึ้นมากมาย: "ข้าเชื่อท่านก็ผีแล้ว"
สำหรับผู้ชมภายนอกแล้ว ก็ตกตะลึงจนพูดไม่ถูก อาจกล่าวได้ว่ามันลบล้างสามัญสำนึกของพวกเขาไปเลย
"ให้ตายสิ นี่เลือกกันแบบนี้ได้ด้วย?"
"เจ๋งโคตร สมเป็นคนจากวิทยาลัยอาชีวศึกษา วิธีการทำสิ่งต่าง ๆ มันไม่เหมือนใครจริง ๆ"
"แสบตาจริง ทำไมห้องเรียนแบบนี้ถึงถูกเลือกได้นะ?"
"นอกจากเจ๋งแล้ว ข้านึกคำใดมาบรรยายพวกเขาไม่ออกแล้ว"
"แต่ซูเหยี่ย่นี่สุดยอดนะ ถ้าได้รู้จักก็คงดี" หญิงสาวคนหนึ่งส่งข้อความ
"คุณน้อง ข้าก็ฉี่ได้ไกลมากนะ สนใจรู้จักกันไหม?"
"ซูเหยี่ย่นี่อัจฉริยะ! ถ้าข้าอยู่ที่นั่นด้วย ก็ยอมให้เป็นพี่ใหญ่เหมือนกัน มันเหนือชั้นเกินไปแล้ว!"
"สมแล้ว… ผู้ชายมันก็สัตว์ประหลาดแบบนี้ โลกนี้จะมีความหวังอีกไหม?"
………
จั่นคงและเหล่าผู้บริหารระดับสูงของหลงกั๋วเห็นภาพนี้เข้า สีหน้าก็เครียดเคร่งทันที ราวกับมีอีกาบินผ่านหัว เหลือเพียงจุดเล็กจุดน้อยเรียงต่อ
มุมปากจั่นคงกระตุก……
"พวกเขา… จะทำได้จริงหรือ?"
"เชื่อ… มั่นในตัว… พวกเขาเถอะ…"
"คนที่ชื่อซูเหย่นั่นดูเหมือนจะค่อนข้างเก่งนะ…" ชายชราผมขาวคนหนึ่งเอ่ย
ทุกคนหันขวับไปมองชายชราผมขาว เขาตกใจจนลนลาน…
"ข้าหมายถึงเก่งในบางด้าน… แค่ก ๆ…"
……
แน่นอน ซูเหย่และพรรคพวกไม่สนใจว่าคนนอกมองพวกเขาอย่างไร
บัดนี้ซูเหย่สวมเสื้อผ้าป่านหยาบ มือถือขวานหนึ่งเล่ม นั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินใหญ่
รอบก้อนหินยืนกันแน่นขนัด ทุกคนรอคอยให้ซูเหย่พี่ใหญ่คนใหม่ออกคำสั่ง
"หัวหน้า วันนี้เราทำอะไรกัน?"
"พวกเราอุตส่าห์มาสถานที่ดี ๆ แบบนี้แล้ว เราไม่ควรไปสำรวจสักรอบหรือ?"
"ข้าจำได้ว่ากฎข้อสองของคู่มือเอาชีวิตรอดในป่าคือตั้งค่าย ดูเหมือนต้องสร้างฐานใหญ่ก่อนนะ?"
"จริงหรือ?"
"ดูเหมือนบอกอย่างนั้น ข้าก็จำไม่ค่อยได้แล้ว"
ทุกคนมองไปที่ซูเหย่ รอคำสั่งของเขา
เพราะอย่างว่าผู้ชาย พอแพ้ก็ต้องยอมรับ
ไม่มีใครขัดแย้งกับซูเหย่
"จางเชา นายว่ากฎข้อสองของคู่มือเอาชีวิตรอดคือการสร้างที่พักพิง ใช่หรือเปล่า?" ซูเหย่ถาม
ชายหนุ่มนามจางเชาพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว 5 ข้อแรกนี้ข้าจำได้"
"ข้อแรกคือเลือกผู้นำ ข้อสองคือหาที่ตั้งค่าย สร้างที่พักพิง ข้อสามคือเริ่มแบ่งงาน สำรวจรอบด้าน รวบรวมข้อมูล…"
จางเชาพรั่งพรูออกมา 5 ข้อ ทำให้คนรอบข้างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
เฮ้ย จางเชา นี่แกแอบเรียนตามหลังพวกฉันใช่ไหม? 5 ข้อนี่จำได้แล้ว?
"ใช่ คนที่แอบเรียนเงียบ ๆ แบบนี้ ควรลากไปยิงทิ้ง"
……
ก็ไม่แปลกที่ทุกคนจะตกใจกันขนาดนี้ เพราะเดิมพวกเขาก็มาเรียนสายอาชีพเพื่อเอาใบประกาศอยู่แล้ว
ปกติแม้แต่หนังสือก็แทบไม่ได้เปิดอ่าน หรือบางเล่มยังไม่ได้แกะซีลหุ้มด้วยซ้ำ ยังใหม่อยู่เลย
ฉากนี้ถูกผู้ชมต่างชาติเห็นเข้า พวกเขาก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้
"ฮ่า ๆ ห้องเรียนขยะอะไรเนี่ย? แค่ท่อง 5 ข้อก็ถูกยกเป็นเทพได้? สุดยอดไปเลย"
"บากะ ห้องเรียนแบบนี้ก็มีสิทธิ์ถูกเลือกเหรอ? ฮ่า ๆ หลงกั๋วหมดหวังชาตินี้แล้ว"
"อูรา อูรา หลงกั๋วอ่อนหัดขนาดนี้ ชัยชนะต้องเป็นของประเทศหมีขาวเราแน่"
……