ตอนนี้ซูเหย่เองก็รู้ดีแก่ใจ พวกเขากำลังถูกถ่ายทอดสดไปทั่วโลก
แน่นอน ภาพที่ถ่ายทอดออกไปได้นั้นต้องดูปกติเรียบร้อย
ส่วนตอนที่เข้าห้องน้ำหรืออะไรทำนองนั้น จะมีการเบลอภาพ หรือไม่ก็ขึ้นจอดำเป็นช่วงสั้นๆ ไปเลย
ตอนนี้ข้อความคอมเมนต์ก็พากันถล่มจอรัวๆ เช่นกัน
"ผู้บัญชาการจั่นคงจิตใจดีเกินไปแล้ว"
"ใช่ ข้านึกว่าเขาจะออกคำสั่งเด็ดขาดเสียอีก ที่ไหนได้ น้ำเสียงที่พูดออกมาเหมือนพ่อของเราตอนอบรมเลย นุ่มนวลนัก"
"ว่าแต่เถอะนะ คู่มือเอาชีวิตรอดในป่า ข้อแรกน่ะว่าอะไรนะ?"
"อะไรนะ แม้แต่ข้อแรกเจ้ายังลืมอีกหรือ? พวกโง่เต็มขั้น! ข้อแรกก็คือต้องเลือกผู้นำขึ้นมาคนหนึ่งไง"
"ใช่สิ ไม่อย่างนั้น ทั้งกลุ่มก็จะกลายเป็นผงทรายที่ไม่จับตัว ต้องมีใครสักคนก้าวขึ้นมาเป็นแกนนำ"
เวลานี้เอง ชาวเน็ตต่างประเทศกลุ่มหนึ่งก็พาเหรดเข้ามาในห้องถ่ายทอดสด
"ฮ่าๆๆ จะขำตาย ขำกลิ้งจริงๆ โชคของพวกหลงกั๋วนี่แย่จริงๆ มีตั้งสองห้องที่ไปเกิดในแดนที่มีระดับอันตรายสูง อีกห้องหนึ่งนี่ไปเกิดในพื้นที่อันตรายขั้นสามเอสเลยนะ!"
"เชื่อข้าเถอะ พวกมันอยู่ได้ไม่รอดเกินสองวันแน่"
"แหม เราพริตตี้กั๋วนี่ต่างหากล่ะ ทั้งสามห้องต่างก็เกิดในเขตอันตรายขั้น A ทั้งหมด ไม่แน่ อาจจะทิ้งหลงกั๋วไปไกลลิบเลยก็ได้"
"ทางฟากซากุระเราก็โชคดีไม่แพ้กันนะ ขั้น A ห้องหนึ่ง, ขั้น B สองห้อง ระดับอันตรายไม่สูงมาก จะล่าสัตว์ก็ยังทำใจให้ผ่อนคลายได้เลยล่ะ"
……
ณ เวลานี้ กลางป่าดงพงพี สมาชิกทั้งหมดของแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 ก็กำลังขบคิดว่าจะคัดเลือกผู้นำจากในหมู่พวกเขาอย่างไรดี
ถึงแม้พวกเขาจะสอบได้คะแนนไม่สูงนัก ทว่า ทุกคนก็ยังจำหลักข้อแรกได้ดี เพราะแค่เปิดตำรามาเจอข้อนี้เป็นข้อแรกเลยด้วยซ้ำ
"พวกเราให้หัวหน้าฝ่ายวิชาการเป็นคนตัดสินใจดีไหม? ให้นางชี้ขาดเลย เป็นยังไง?" เด็กหนุ่มคนหนึ่งตัดผมเกรียนเอ่ยขึ้น
"ไม่ได้หรอกมั้ง? หัวหน้าฝ่ายวิชาการน่ะคะแนนรั้งท้ายนะ ก็แค่หนึ่งในพวกโง่ด้วยกันเอง แต๊ๆ ต่างคนต่างก็โง่พอๆ กัน มันไม่น่าจะเวิร์คนะ"
"ใช่สิ ไม่งั้นในใจของทุกคนก็คงไม่มีความสุข ไม่ยอมรับ จะเอายังไง?"
"เอางี้ไหม เล่นเป่ายิงฉุบ? หรือไม่ก็จับไม้สั้นไม้ยาว เอาสักอย่าง"
"ตามใจเกินไปหรือเปล่า?"
งั้นพวกเอ็งว่าแกจะทำยังไงล่ะ?
ตอนนี้ ลิง หรือเจ้าหมอนั่นที่มีรูปร่างผอมดำและคล้ำแดด ก้าวขึ้นไปเหยียบบนก้อนหิน แล้วตะโกนเสียงดังว่า
"ทุกท่าน ข้าขอพูดแทรกสักหนึ่งคำ ข้าอยากถามพวกเจ้าว่า พวกเจ้าเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า?"
ไร้สาระ ไอ้ลิง แกพูดบ้าอะไร? ใครไม่ใช่ผู้ชายวะ? แกลงมาพูดนี่!" ชายหนุ่มร่างกำยำกล้ามเป็นมัดๆ คนหนึ่งชูกำปั้นขึ้น แล้วพูดจา
อย่าใจร้อนไปเลย อ้ายหวังต้าลี่ ข้าจะไปด่าเจ้าที่ไหนกัน
"ที่พวกเราหมายถึงก็คือ ในเมื่อจะต้องเลือกหัวหน้า ทั้งหมดก็เป็นพวกโง่ด้วยกันหมด ไม่มีทางใช้เกรดการเรียนเป็นตัวตัดสินได้แน่"
"แต่ก็คงไม่ถึงขั้นต้องมาต่อยกัน ใครชนะได้เป็นใหญ่หรอกนะ?"
"มาต่อยกันก็ดูท่าจะดีนี่นา ใครบอกว่าไม่ได้? พวกเราก็แค่ประลองกันหน่อยว่าใครหมัดหนักที่สุด" บางคนชูกำปั้นขึ้น พูดอย่างมั่นใจ
ลิง เหลือกตามองบนเล็กน้อย แล้วตะโกนเสียงดังว่า
"ไม่ใช่ล่ะ พวกเอ็งจะมาต่อยกันเนี่ยนะ? อย่างนั้นก็คงเสียสติเต็มทนล่ะสิ? ก็ต่างคนต่างเป็นเพื่อนร่วมห้องกันทั้งนั้น มันจำเป็นถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือเชียวหรือ?"
"งั้นเอ็งว่า จะทำยังไงล่ะ? ยืนอยู่สูงขนาดนั้น เอ็งก็น่าจะคิดวิธีออกมาสักอย่างสิ" มีคนเอ่ยถาม
ลิง แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคู่หนึ่งเจิดจ้าประกายแพรวพราว เจ้าเล่ห์เพทุบาย "แหะๆๆ วิธีการของข้าน่ะนะ รับรองไม่มีใครคัดค้าน"
"แต่ทว่า คนแพ้นี่คงดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
"……..."
ลิงตะโกนบอกความคิดของตนออกไป ผลปรากฏว่า ทั่วทั้งลานกว้างเกิดเสียงฮือฮาและถอนหายใจดังเฮือกใหญ่
แต่น่าประหลาดที่กลับไม่มีใครคัดค้านแม้แต่คนเดียว ต่างพากันแสดงความเห็นพ้อง และบนใบหน้าต่างเต็มไปด้วยแววตื่นเต้นดีใจ
คอมพิวเตอร์ห้องสามหารือกันได้เร็วมาก พวกเขาเคยผ่านสถานการณ์จำลองเช่นนี้มาแล้ว
ในห้องของพวกเขา คนที่ผลการเรียนดีที่สุด และสอบได้คะแนนเต็มทุกครั้งทุกครา เป็นหนุ่มน้อยนามว่า หลี่ฉิวสุ่ย
หลี่ฉิวสุ่ยที่สวมแว่นตากรอบทองดันกรอบแว่นของตนขึ้น
"ทุกท่าน จากนี้ไปโปรดชี้แนะด้วย ข้าขอรับหน้าที่เป็นผู้นำของห้องเรา"
"อีกสักพัก ข้าจะวางแผนอย่างละเอียด แล้วจัดแบ่งกลุ่มทำงาน ตามความสามารถของแต่ละคน ไปทำสิ่งที่แต่ละคนถนัด"
"พวกเราจะต้องกลายเป็นเสาหลักให้กับหลงกั๋วได้อย่างแน่นอน"
ทุกคนล้วนไม่มีความเห็นต่าง เพราะตั้งแต่ยังอยู่ในรั้วโรงเรียน พวกเขาก็ฝึกซ้อมสถานการณ์จำลองมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ข้อสรุปสุดท้ายก็ยังเป็น หลี่ฉิวสุ่ย อยู่ดี
ส่วนการท่องเที่ยวหนึ่ง ยังไม่ได้เริ่มปรึกษาหารือ และก็ไม่ได้มีการเลือกตั้งโดยตรง แต่กลับเกิดการทะเลาะวิวาท
"ทำไมถึงต้องให้ หลี่เสี่ยวหว่าน มาเป็นผู้นำด้วย? เพราะนางสวยอย่างเดียวเรอะ? เพราะนางรวยอย่างนั้นหรือ?"
"แล้วมันผิดตรงไหน? คนรวยจะเป็นผู้นำไม่ได้หรือไง? หลี่เสี่ยวหว่านตอนนางอยู่ที่โรงเรียนน่ะ แม้กระทั่งครูใหญ่ยังต้องทำตัวสุภาพ ให้เกียรตินางเหลือเกิน จะมาเป็นผู้นำมันผิดตรงไหน?" เพื่อนสาวคนสนิทของหลี่เสี่ยวหว่านสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ
"ขอเถอะนะ ที่นี่คือป่าในแดนลี้ลับเชียวนะ ยังจะยึดถือสถานะเดิมๆ มาพูดอีก มันมีความหมายหรือเปล่า?" เด็กสาวคนหนึ่งสวมเสื้อแขนสั้นเอามือเท้าสะเอว หน้าบูดบึ้งเอ่ยขึ้น
"มิฉะนั้นพวกเราเลือก หลิ่วเออน่า เถอะ อย่างน้อยนางก็เป็นหัวหน้าฝ่ายกีฬา สมรรถภาพทางกายเหนือกว่าพวกเราทั้งหมด"
"ไม่ได้ หลิ่วเออน่า นอกจากจะมีแรงเยอะกว่า มีหน้าอกใหญ่กว่าแล้ว สมองนางน่ะสู้หลี่เสี่ยวปิงของพวกเราไม่ได้หรอก"
"นังนี่แกว่าฉันมันไร้สมองเรอะ?" หลิ่วเออน่าเดือดดาล
ว่าแกน่ะแหละ เป็นอะไร? แกมันก็ไร้สมองนั่นแหละ นอกจากแรงเยอะแล้ว แกก็ไม่มีข้อดีอะไรอีก
"เลือก หลี่เสี่ยวหว่าน"
"ไม่ได้ ต้องเลือก หลิ่วเออน่า..."
เด็กสาวกลุ่มหนึ่งทะเลาะกันวุ่นวายเป็นอย่างมาก สภาพเช่นนี้ ทำให้ผู้คนที่กำลังดูอยู่ข้างนอกรู้สึกได้ทั้งโกรธ ทั้งเหนื่อยใจจนพูดไม่ออก
"อะไรวะเนี่ย นังพวกนี้มีอะไรต้องทะเลาะกันขนาดนี้ด้วย? ข้านี่ละเซ็งกับพวกนี้จริงๆ เลยให้ตาย"
"ใช่เลย จะเลียนแบบพวกห้องของหลี่ฉิวสุ่ยไม่ได้หรือไง?"
"ข้าขอยอมแพ้เลยนะ เอาห้องเราไป แล้วเปลี่ยนพวกเด็กสาวพวกนี้ออกเถอะ ได้โปรด"
"แค่เลือกคนคนหนึ่ง ยังต้องทะเลาะกันอีก? ให้ตายสิวะ ข้านี่ตะลึงเลย"
"ฮ่าๆๆ ข้าขำจะตายแล้ว นี่หรือคือความสามัคคีของหลงกั๋ว? สาวๆ กลุ่มนี้สามัคคีกันเกินไปแล้วจริงๆ! ฮ่าๆๆ" ชาวเน็ตต่างประเทศพากันหัวเราะ
"แค่เลือกคนสักคน ยังเลือกไม่ได้เลย ไม่เหมือนกับไมเคิลกับแจ็ค ของพวกเราพริตตี้กั๋ว ใช้เวลาแค่ 1 นาทีก็ตัดสินตัวบุคคลได้แล้ว"
ในจังหวะที่ข้อความคอมเมนต์กำลังถล่มหน้าจอกันอย่างหนักหน่วง ทันใดนั้นก็มีหลากหลายเสียงความเห็นที่แตกต่างผุดขึ้นมา
"เฮือก ทุกคนรีบดูเร็ว แผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 นั่นพวกเขากำลังทำอะไรกันน่ะ?"
"ข้า...ให้ตายสิ เลือกคนด้วยวิธีนี้เนี่ยนะ? นี่มันก็เกินไปแล้ว!"
"แสบตา แสบตาจริงๆ เลย..."
……
ผู้คนทั้งหลายถึงได้เพิ่งหันไปโฟกัสที่ห้องแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2
เห็นเพียงเด็กหนุ่มทั้งหลายของแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 ต่างเข้าแถวเรียงหนึ่ง และพวกเขายืนกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มองเพียงแวบเดียวก็ดูเหมือนเป็นเส้นตรงราวกับใช้ไม้บรรทัดขีด
ลิงทำหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ แล้วเปล่งเสียงร้องตะโกนว่า
ห้ามพวก...พวกแกโกงเด็ดขาดเลยนะ! ใครโกง ใครมันก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย!
"พวกเรา ก็แค่มาประลองกัน ใครฉี่ได้ไกลที่สุด คนนั้นแหละก็ได้เป็นหัวหน้า"
"ใครโกง คนนั้นมันก็เป็นหลานชาย"
กลุ่มคนในแถวพลันคึกคัก อารมณ์พลุ่งพล่าน ถึงขนาดอดใจรอไม่ไหว รีบปลดสายเข็มขัด เตรียมพร้อมที่จะเปิดศึกกันขนานใหญ่
"ฮ่าๆๆ สนุกดี น่าสนุกดีแท้!"
"ข้าต้องเป็นที่หนึ่งแน่ๆ แหะๆ ตาลุงซุนนี่นะ ทั้งบั้นเอวดี ขาเรี่ยวแรงดี มีพลังดี"
ตอแหล! ตั้งแต่เด็กๆ ข้าก็ได้ที่หนึ่งเรื่องฉี่ได้ไกล พวกแกจะมาแข่งกับข้าเนี่ยนะ ยังห่างชั้นกันอีกไกล!
ซูเหย่เองก็รู้สึกจนคำพูดเหมือนกัน ไอ้ลิงนี่มันก็ทำได้สารพัดจริงๆ ให้ตายสิ
แต่ถึงกระนั้น ซูเหย่ก็เตรียมที่จะไป 'ปล่อยน้ำ' แล้วเหมือนกัน เพราะยังไงก็เกี่ยวเนื่องกับศักดิ์ศรีและเกียรติภูมิของลูกผู้ชาย
ซูเหย่ไม่เคยมีนิสัยลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำตอนกลางดึก โดยปกติจะตื่นนอนตอนเช้าตรู่ แล้วหลังจากนั้นราวๆ 7 โมงกว่าๆ ค่อยไปเข้าห้องน้ำ
จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้เข้าห้องน้ำเลยแม้แต่ครั้งเดียว กระเพาะปัสสาวะมันอัดแน่นจนเกือบจะระเบิดอยู่แล้ว
ลิงเห็นว่าทุกคนต่างก็พร้อมดีแล้ว มันจึงออกคำสั่งในทันที
"เตรียมพร้อม..."
"หนึ่ง"
"สอง"
"สาม"
"เริ่ม!"
……