ซูเหย่ฟังจางเชารายงานจบก็ยกมือกุมขมับ ปลายนิ้วเคาะขมับระรัวพลางครุ่นคิด
เขากวาดตามองรอบหุบเขาแล้วเอ่ยถามว่า “ว่าแต่ พวกนายมีใครสร้างบ้านเป็นบ้าง”
ทุกคนได้ยินก็หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะส่ายหัวบอกว่าไม่เป็น
ซูเหย่ไม่ได้แปลกใจนัก เพราะตอนเรียนวิชาภาคปฏิบัติ ทุกคนเอาแต่เล่นมือถือ ไม่เคยตั้งใจเรียนเลย
ที่เรียกว่าวิชาภาคปฏิบัติก็คือวิชาที่เพิ่มเข้ามาในช่วงปีนี้
แต่พวกเขาสอบภาคทฤษฎียังไม่ผ่าน ไม่ต้องพูดถึงภาคปฏิบัติเลย คะแนนภาคปฏิบัติยิ่งแย่กว่า
ไม่ถึงปีก่อนด้วยซ้ำ วิชาภาคปฏิบัติของพวกเขายังเป็นจับเลื่อยตัดเหล็ก จับตะไบตะไบเกลียวสกรูอยู่เลย
จนกระทั่งแดนลี้ลับปรากฏขึ้น วิชาภาคปฏิบัติถึงเปลี่ยนเป็นฝึกจุดไฟด้วยไม้ ฝึกสร้างบ้าน ฝึกก่ออิฐดินเผาไรงี้
ซูเหย่ระบุตำแหน่งของพวกตนได้แล้ว ตอนนี้อยู่ในหุบเขา
หุบเขาทั้งหมดเหมือนแอ่งกระทะใบใหญ่ แต่มีทางออกสองด้าน
ซูเหย่ไม่คิดตั้งค่ายในหุบเขา เพราะทุกคนก่อสร้างบ้านไม่เป็น อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์
เขาคิดแล้วเอ่ยว่า “เมื่อทุกคนสร้างบ้านไม่เป็น งั้นเราออกล่าดีกว่า”
“ออกล่า?” ไอ้ลิงเบิกตากว้าง มองซูเหย่อย่างงุนงง
นี่มันไม่ใช่เล่นเกมนะ นี่คือการเอาชีวิตรอดในป่าของแดนลี้ลับจริง ๆ จะมาพูดเรื่องออกล่าได้ยังไง
แต่ตอนนี้ซูเหย่เป็นหัวหน้า ในเมื่อเขาบอกว่าจะออกล่า พวกเขาก็ได้แต่ออกล่า ทว่าทุกคนก็ยังข้องใจอยู่มาก