ซูเหย่และพรรคพวกไม่ได้มุทะลุจนเกินไปนัก เพราะหากพลาดการจับกระต่ายพวกนี้ไป คืนนี้พวกเขาก็ต้องนอนอดข้าวกันแน่
แล้วก็ไม่มีใครอยากเป็นแพะรับบาป เพราะถ้าความผิดพลาดของตัวเองทำให้ทีมไม่มีอะไรกิน ก็ต้องตกเป็นเป้าถล่มของทุกคนแน่นอน
"ความคิดข้าคือ พวกเรากระโจนเข้าไปรวดเดียวเลย จับได้กี่ตัวก็เอากี่ตัว"
"อย่าเลยพี่ แค่ท่านวิ่งเข้าไป มันก็กระโดดสองสามครั้งหายเข้าไปในป่าแล้ว"
"แล้วจะเอายังไงล่ะ กระต่ายนี่มันฉลาดแกมโกงจะตาย"
"ถ้าจะให้ข้าว่า ก็แอบย่องเข้าไปเงียบๆ ใช้คนที่เยอะกว่าสร้างวงล้อม แล้วก็เข้าประกบพร้อมกัน รวบมันทีเดียวให้หมด คืนนี้เราก็ได้กินหัวกระต่ายผัดพริกเสฉวน"
"วงล้อมเหรอ? ข้าว่าน่าสนใจนะ"
"หรือไม่เราก็รอที่นี่นี่แหละ รอให้กระต่ายวิ่งชนต้นไม้เอาเอง"
"นี่ท่านเล่นมุขเฝ้าตอรอกระต่ายเลยรึ..."
ซูเหย่ลูบคาง มองหลาวไม้ไผ่ในมือของทุกคน ก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที
"ทุกคนฟังข้านะ พวกเราอ้อมไปข้างหลัง สร้างวงล้อมก่อน แล้วก็ใช้ไม้ไผ่ในมือ ขว้างออกไปเหมือนหอกซัด"
"ถ้าปักโดน พวกเราก็ได้กินเนื้อกระต่าย"
"ถ้าปักไม่โดน เราก็ยังมีวงล้อม อย่างเลวร้ายที่สุดก็ยังจับได้สักตัวสองตัว"
พอซูเหย่พูดจบ ก็มีพวกใจร้อนกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะอ้อมทางไกลไปล้อมกระต่ายพวกนั้น