ซูเหย่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ตามที่หวังอ้วนว่าไว้ ไผ่พวกนี้แข็งแรงมากแล้วก็ตรงอย่างเหลือเชื่อ
พอลับให้แหลมทำเป็นหอกยาวหรือทำเป็นหอกพุ่ง อานุภาพก็รุนแรงไม่เบา
สำหรับพวกที่สอบภาคปฏิบัติไม่ผ่านแบบนี้ ทำอาวุธง่าย ๆ แบบนี้ยังไม่มีปัญหาอะไร
“อ้วน ไอเดียนายดีนี่ เดี๋ยวให้รางวัลขากระต่ายหนึ่งขา” ซูเหย่เอ่ย
“เชอะ ขากระต่ายเหรอ รู้จักแต่ตบตาฉันทั้งนั้น”
“ปู่อ้วนจนป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่ขนกระต่ายสักเส้น” หวังอ้วนพูดหยอกกลับ
ทุกคนก็ตามการจัดการของซูเหย่ พากันชักขวานตรงเอวออกมาเริ่มตัดไผ่
ไผ่พวกนี้ตรงดิ่งเชียว แถมแต่ละลำยังหนาเท่าไส้กรอกหุยไช่หนึ่งแท่ง
ไผ่นี่เหนียวก็จริง แต่จะเหนียวแค่ไหนก็สู้ขวานไม่ได้อยู่ดี
แต่ละคนเลือกต้นที่ถูกใจตัวเอง แล้วเงื้อขวานฟันลงไป
แค่ขวานเดียว ก็ขาดสะบั้นกลางคัน
อีกอย่าง ฟันเฉียงลงไปแบบนี้ ปากตัดของไผ่ต้องคมกริบแน่ ๆ
หวังต้าจวงจับไผ่ในมือลิดกิ่งออกจนเกลี้ยง เหลือแต่ลำเปล่า ๆ
“ฮิ ๆ ของนี่ถือถนัดมือดีนะ ใช้เป็นหอกยาวก็ได้ ใช้เป็นหอกพุ่งก็ได้ เป็นของจำเป็นติดบ้านติดตัวเลย”
“ดูไผ่ลำฉันสิ ดีกว่าไผ่นายตั้งเยอะ” เด็กหนุ่มข้าง ๆ หวังต้าจวงพูด
หวังต้าจวงปรายตามอง เห็นไผ่ในมือเด็กหนุ่มนั่นดูคุณภาพดีกว่าของตัวเองหน่อยหนึ่ง