เมื่อไม่รู้สึกตัว สามวันก็ผ่านไป
ภายใต้การช่วยเหลือจากยาเม็ดของหลินเป่ยเฉิน บาดแผลของมู้จิ้นเยว่และหลี่ชิงเฉิงได้หายดีสนิทแล้ว แม้ยังถูกขังอยู่ในห้องขัง แต่สภาพจิตใจก็ดีขึ้นมาก
เช้าวันหนึ่ง ประตูหนาของคุกหลวงก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน
หัวหน้าทหารร่างกำยำเดินเข้ามาอย่างก้าวยาว ด้านหลังมีทหารมหาดเล็กเต็มสุดยุทโธปกรณ์ติดตามมา เสียงเกราะปะทะกันดังหม่น
สายตาของเขากวาดผ่านห้องขังแถวแล้ว สุดท้ายหยุดอยู่ที่ผู้อาวุโสแห่งสำนักเมฆาเขียวและศิษย์อีกไม่กี่คน แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา "พวกเจ้าสองสามคนนั้น ไปได้แล้ว"
น้ำเสียงของเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ "จงจำไว้ ออกไปแล้วอยู่อย่างสำรวมสุขุม อย่าคิดแก้แค้น มิฉะนั้นผลที่ตามมาจงรับไปเอง"
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสทั้งหลายต่างแสดงความประหลาดใจขึ้นบนใบหน้า ไม่มีใครคิดไม่ถึงว่าราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนจะปล่อยพวกเขาไปโดยกะทันหันเช่นนี้
"หมอนั่น เป็นอะไรไป? ยังไม่ไปอีกเรอะ?"
หัวหน้าทหารตวาดอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความอาลักเบา ๆ
มหาเสนาบดีซือถูหนานก้าวออกไปหนึ่งก้าว สายตาจ้องตรงมาที่หัวหน้าทหาร กล่าวเสียงหนักแน่น "ขออนุญาตถามท่านขุนนาง สมุหาจักราของข้าพเจ้าอยู่ที่ไหน?"
หัวหน้าทหารชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา "ศิษย์ของมู้จิ้นเยว่สังหารองค์หญิง นางในฐานะอาจารย์ย่อมหลีกเลี่ยงความผิดไม่ได้ ย่อมต้องอยู่รับโทษ"
ใบหน้าของซือถูหนานเปลี่ยนไป แล้วหันไปมองห้องขังของหลินเป่ยเฉินกับหลี่ชิงเฉิง "คนรุ่นหลังทั้งสองนี่เป็นฝ่ายบริสุทธิ์ หรือว่าจะต้องรับโทษตามไปด้วย?"
"อย่าพูดมาก!" หัวหน้าทหารขมวดคิ้ว น้ำเสียงยิ่งเย็นเยียบ "ถามทำไมมากมาย? ยังไม่ไปอีก ก็อย่าคิดจะไปเลย!"
มู้จิ้นเยว่รีบเปิดปาก "มหาเสนาบดี พวกท่านไปก่อนเถิด สำนักชั่วคราวขอฝากไว้กับท่าน"
ซือถูหนานมองนาง ในดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อนและเวทนา แต่ในที่สุดก็ได้แต่พยักหน้า "สมุหาจักรา ฝากตัวด้วย สำนักข้าพเจ้าจะรักษาไว้ให้มั่นคง รอวันที่ท่านกลับมา"