“จับพวกมันขังทั้งหมดไว้ในคุกหลวง รอรับโทษจากฝ่าบาท”
เสียงของอ๋องติ้งหยวน จี้จ้านเทียน ดังขึ้นตัดบรรยากาศอึกทึกทั้งหมด ก่อพร้อมด้วยราชศักดิ์อันไม่อาจขัดเกล้า
“รับทราบ!”
เหล่าทหารรักษาประตูเมืองรับองค์พร้อมเพรียงกัน แล้วลากพวกคนสำนักเมฆาเขียวเหมือนลากสุนัขตายขึ้นจากพื้น
หลินเป่ยเฉินถูกกระชากอย่างหยาบช้า ถูกมัดด้วยเชือกเหล็กดำแกร่งจนแน่นหนา รัดแผลให้เจ็บแปล๊บถึงหัวใจ แต่เขาก็เพียงกัดริมฝีปากแน่น ไม่ส่งเสียงสัพยักษ์แม้แต่คำเดียว
เขาพยายามหันศีรษะมองไปด้านหลัง
มู้จิ้นเยว่ถูกทหารสองนายพยุงไว้ ศีรษะแรกส่ายลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดยังคงหยดลงจากบาดแผล ทิ้งร่องรอยยาวเหยียดไปบนพื้นดิน
หลี่ชิงเฉิงก็ถูกคุมตัวเช่นกัน ใบหน้าซีดเผือดดั่งกระดาษ มุมปากยังคาบรรจุคราบเลือด แต่นางก็ยังฝืนเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขา
เพียงแวบเดียวนั้น ไม่มีความสยดสยอง ไม่มีความสิ้นหวัง มีเพียงถ้อยคำปลอบประโลมที่เปล่งออกมาโดยปราศจากเสียง และความมั่นคงอันมิอาจเอ่ยออกมาเป็นคำ
หัวใจของหลินเป่ยเฉินอบอุ่นลงเล็กน้อย แต่กลับยิ่งรู้สึกอัดอั้น ลำคอเหมือนถูกสิ่งใดอุดกั้น ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้
คณะทั้งหมดถูกคุมตัวไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนหายลับไปในแสงรุ่งอรุณ
ด้านหลัง บรรดาคนจากสามสำนักใหญ่ยังคงยืนอยู่แห่งเดิม ใบหน้าเปี่ยมสุขด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะเต็มเปี่ยม ดั่งเห็นภาพการแบ่งกันชิงทรัพยากรของสำนักเมฆาเขียวอยู่ต่อหน้า
ส่วนไกลลิบ ทางทิศของนครหลวง ตะวันสีแดงกำลังค่อย ๆ เงยขึ้น ย้อมฟากฟ้าให้เป็นสีทองแทรกแดง
ยามใหม่ เริ่มขึ้นแล้ว
แต่สำหรับสำนักเมฆาเขียว วันนี้กลับเป็นวันที่มืดมนที่สุด
ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน คุกหลวง
อุโมงค์มืดชื้นลึกไม่มีที่สิ้นสุด กำแพงหินทั้งสองข้างมีตะเกียงน้ำมันสีเหลืองมัวห้อยอยู่เป็นระยะห่างกันหลายวา
แสงไปสั่นไหวไปตามกระแสลม คลุมทั้งโคกสูงทั้งแห่งไว้ในบรรยากาศเยือกเย็นดั่งปีศาจ