“ฝ่าบาท โปรดอย่ากดขี่ข่มเหงเกินไป!”
มู้จิ้นเยว่รูขู่กระตุกวูบ สีหน้าเปลี่ยนเป็นโทนมืดหม่นในทันที
หลินเป่ยเฉินยกหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวพันธนาการ สัมผัสพลังรอบกายแทบจะทลายการกดขี่ขึ้นมาเสียแล้ว
มู้จิ้นเยว่เป็นสตรีของเขา และยิ่งเป็นเกลียวคดีหัวใจที่สัมผัสไม่ได้
จี้เสวียนหยวนกล้าคิดจะสมรสธิดาของเขาเข้าคู่กับไท่จื่อ สิ่งนี้เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด
หลี่ชิงเฉิงก็เช่นกัน ใบหน้าขาวซีด คาบแน่นฟันกระชับ จ้องลงพื้นไม่ขยะมือขึ้นมอง กลัวใจปรานแข่งขันจะถูกจับได้
ตำหนักจื่อเฉินทั้งวัดตกอยู่ในความเงียบกริบดุจหุบเขามรณะ
จี้อู๋เต้าก้าวออกมาหนึ่งบาท ใบหน้ายิ้มแห้งราวผู้ถือไพ่ตาย สายตากวาดสำรวจมู้จิ้นเยว่และหลี่ชิงเฉิงไปมา เหมือนชื่นชมของสะสมชั้นเลิศสองชิ้น
เขาเฝ้าโหยหามู้จิ้นเยว่มานานนัก สมุหาจักราแห่งสำนักเมฆาเขียวผู้นี้ใจเย็นสูงส่ง งามเลิศในเล่า ชายในดินแดนเหนือไม่รู้ว่ากี่คนที่เคลิ้มเคารพอย่างลับ ๆ
ส่วนหลี่ชิงเฉิงแม้ยังเยาว์ แต่งอกงามจนสะบ้านสะบั้นแห่งอาณาจักร หากให้เวลาไหลต่อไป ย่อมเป็นอีกหนึ่งแท่นรูปงามแห่งยุค
หากได้สตรีทั้งสองมาครองในกาลเดียว เป็นสุขหนึ่งของชีวิตราวนี้แล้ว
“ท่านสมุหาจักรามู้! ไท่จื่อองค์นี้เคารพนับถือท่านมานาน เมื่อท่านเสด็จเข้าตงกงแล้ว ไท่จื่อองค์นี้จะปฏิบัติดียิ่ง”
จี้อู๋เต้าเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม น้ำเสียงแสนเชิดชูราวผู้ชนะขาด “ส่วนบุรุษหญิงหลี่ แม้อายุยังน้อย ไท่จื่อองค์นี้ก็จะเมตตาปรานี ไม่ลดทอนเกียรติของทั้งสองแน่”
มู้จิ้นเยว่สูดลมหายใจลึก ข่มใจปรานแข่งขันและความอัปยศที่ท้วมขึ้นใจ เอ่ยทีละถ้อยทีละคำว่า “ท่านไท่จื่อ เรื่องการสมรสย่อมต้องอาศัยใจสองใจตรงกัน ท่านจะบังคับให้ทำในสิ่งที่ยากยิ่งไปเพราะเหตุใด”
“มู้จิ้นเยว่ เราเรียกเจ้ามาวันนี้มิได้เพื่อเจรจาต่อรอง หากเพื่อบอกกล่าว”