เมื่อเขาเดินโซซัดโซเซกลับมาถึงเรือนสำราญราชวัง หวั่นชิง หลิ่วหงหวน ซูชิงไต้ และเลิงหนิงชวง ที่รออยู่หน้าประตูมานานแล้ว ต่างพุ่งเข้ามารอบกายทันที
ดวงตาทั้งสี่ของนางทั้งสี่แดงก่ำ ชัดว่าเป็นห่วงกันมาทั้งคืน
“อวี่เฉิน!”
เลิงหนิงชวงเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามาถึงตัวเขา มือทั้งสองกุมแขนเขาแน่น ดวงตาชื้นไหม้ สีหน้าเร่งรีบถามว่า “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? องค์หญิงลำดับ 19ไม่ได้ทำอะไรท่านใช่หรือไม่?”
“ทุกท่าน... รู้กันหมดแล้วหรือ?” สีหน้าไป่อวี่เฉินซีดลงทันที จนเสียงแม้แต่สั่นเครือ
โดยปกติเขายังหวังจะปิดบังเรื่องนี้ไว้ หลับหูหลับตาทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใครจะไปคิดว่าทุกคนรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว!
เขาแค่อยากหาเถื่อนดินโพลงลงไปซ่อนให้หายขยะแขยง ความอัปยศอดสูซึ่งดังคลื่นน้ำขนั้นจึงท่วมหัวกลืนกินเขาไปทั้งคน
“เมื่อวานท่านถูกพาไปแล้ว ข้าพวกเราก็ออกไปสืบข่าวทันที”
หวั่นชิงถอนใจยาว กุมมือเขาไว้แผ่วเบา ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความสงสาร “หลังจากนั้นจึงได้รู้ว่า ผู้มาตามหาท่านกลับเป็นองค์หญิงลำดับ 19...”
“อวี่เฉิน เจ้าอย่าเสียใจเลย” หลิ่วหงหวนย่างเข้ามาด้วย เสียงอู้อี้ติดค้าง “ทุกคนรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า พวกเราจะไม่เอาเรื่องนี้มาคิด”
“ก็แหละ อวี่เฉิน” ซูชิงไต้ปลอบโยนเบา ๆ “เจ้าอย่ายกไปคิดคนเดียวสิ พวกเราอยู่ข้างเจ้าทุกคน”
เลิงหนิงชวงก็พยักหน้ายกนิ้ว ดวงตาเต็มด้วยทั้งความสงสารและความอาฆาต
ไป่อวี่เฉินมองศิษย์พี่ทั้งสี่ตรงหน้า กระแสน้ำอุ่นซึ่งไหลผ่านอุ่นเอมขึ้นในดวงใจ เบ้าตาแทบชุ่มไปด้วยน้ำ “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่สอง ศิษย์พี่สาม ศิษย์พี่สี่... ข้าเคยรู้มาแล้วว่าทุกท่านดีกับข้าที่สุด”