“ท่าน...คือองค์หญิง?”
ไป่อวี่เฉินรู้สึกม่านตามืดมิด เสียงสั่นคลอน ในสมองระดูความคิดหมุนวนปั่นป่วนราวกับฝูงสัตว์นับหมื่นตัวกำลังวิ่งทะยาน
“เจ้าคือไป่อวี่เฉินแห่งสำนักเมฆาเขียว?”
จี้เหมยอวิ๋นขมวดคิ้ว จ้องตรวจดูเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“กระหม่อมน้อยมิใช่ผู้ใดอื่น คือไป่อวี่เฉินจริง” ไป่อวี่เฉินกลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง “องค์หญิง ท่านคงเรียกผิดคนกระมัง”
ขณะนั้นเอง ในใจเขาก็เกิดลางร้ายขึ้นแล้ว
จากสีหน้าขององค์หญิง ชัดว่านางไม่รู้จักเขา
จี้เหมยอวิ๋นขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แล้วทันใดก็ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ!
“ปัง!”
โต๊ะแตกกระจายต่อหน้าต่อตา
“ไอ้ตัวดี! กล้าหลอกข้ากระนั้นหรือ!”
ใบหน้าของจี้เหมยอวิ๋นมืดมัวน่าสะพรึง ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ
ไป่อวี่เฉินใจสั่น รีบยกกำพับทำความเคารพ “องค์หญิง แม้ท่านจะเรียกผิดคน กระหม่อมน้อยก็ขออนุญาตลากลับก่อน!”
ว่าแล้วก็หันหลังจะเดินจากไป
หญิงสาวตรงหน้านี้ ช่างกล้าหาญเกินมนุษย์ธรรมดา
ไม่เพียงหน้าเหลอหนา กายกำยำใหญ่โต บนร่างแทบไม่มีเค้าหญิงสาวเหลืออยู่เลย
หญิงเช่นนี้ เพียงแค่มองก็อยากจะไสออกไส้นอก ยังกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร
“หยุดเสีย!”
จี้เหมยอวิ๋นเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก “ข้าอนุญาตให้เจ้าไปหรือไง?”
“องค์หญิง ยังมีธุระประสงค์ใดอีก?”
ฝีเท้าของไป่อวี่เฉินหยุดลง ลางร้ายกลุ้มขึ้นในใจ
จี้เหมยอวิ๋นจ้องมองผล่าหลังเขา แววปีศาจเหลือบผ่านในดวงตา
นางได้กลืนยาเร่งอารมณ์ไว้ก่อนแล้ว แผนเดิมคือจะได้เม้มเลือดไอ้ตัวดีนั่นให้สะใจ
บัดนี้ฤทธิ์ยาเริ่มตีสอดทั่วร่าง ร้อนวูบวาบจนทรมาน ณ ตอนนี้ไปตามหาคนอื่นย่อมไม่ทันแล้ว
ไป่อวี่เฉินตรงหน้า แม้จะจับผิดคน แต่ก็หน้าตาดีจริง ๆ
เสียเวลาไปตามหาหลินเป่ยเฉิน ไม่เท่าเอาตัวนี้มาใช้ให้จบไปก่อน