ภายในห้องรับแขก ซูฉินกำลังนั่งสงบอยู่บนเก้าอี้ไม้หลีฮวา มือถ้วยชาลงฉุ่นที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ท่วงท่าสง่างามเยือกเย็น
เพียงแต่นางเงยหน้ามองออกไปที่ประตูเป็นครั้งคราว คิ้วขมวดแฝงความรำคาญใจอยู่ในใจ
เพียงศิษย์สำนักธรรมดาคนหนึ่ง กลับทำให้นางต้องรอนานเช่นนี้
ขณะกำลังครุ่นคิด เสียงฝีเท้าเบาหวิวก็ดังใกล้เข้ามา
ซูฉินเงยหน้ามอง เห็นหลี่ชิงเฉิงเดินเข้ามาเพียงลำพัง ไร้ผู้ติดตาม สีหน้านางจึงเย็นชาลงทันที
“ท่านผู้อาวุโสซู”
หลี่ชิงเฉิงเดินเข้ามายืนตรงหน้า ก้มตัวเติมชาร้อนให้อย่างเกรงใจ น้ำเสียงอ่อนน้อมสุภาพ “ขออภัยจริง ๆ ศิษย์น้องเป่ยเฉินกำลังปิดประตูบำเพ็ญอยู่ คงไม่สามารถตามท่านไปพบองค์กุมารีได้ชั่วคราว”
“กุมารีถึงกับเสด็จมาเชิญด้วยพระองค์เอง แล้วยังไม่ออกมาพบสักครั้งงั้นรึ?” คิ้วซูฉินขมวดมั่นขึ้น สีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน น้ำเสียงก็เย็นลงอีกหลายส่วน “หรือศิษย์สำนักเมฆาเขียวจะมีอิสระภาพกันถึงเพียงนี้?”
“ท่านผู้อาวุโสซูโปรดโมโหหยุด มิใช่ศิษย์น้องเป่ยเฉินตั้งใจดูหมิ่น หากแต่การประลองจัดอันดับใกล้เข้ามาถึง ศิษย์น้องเป่ยเฉินจึงเพียรปรับสภาพให้ดีที่สุด นับแต่คืนวานก็เริ่มปิดประตูบำเพ็ญ จนถึงบัดนี้ยังไม่เคยออกจากห้องเลย”
หลี่ชิงเฉิงรีบอธิบาย “ผู้บำเพ็ญยิ่งหวงการฝึกไม่ให้ถูกขัดจังหวะกลางคัน ข้อนี้คงไม่ต้องอธิบายกับท่านผู้อาวุโสซูก็เข้าใจดี”
ซูฉินเงียบไปชั่วครู่ สีหน้าค่อยทุเลาลงบ้าง
แม้ในใจยังไม่พอใจ แต่นางก็รู้ว่าคำของหลี่ชิงเฉิงไม่ใช่ความจริงแต่ประดิษฐ์
ผู้บำเพ็ญขณะปิดประตูบำเพ็ญย่อมหวงการรบกวนจริง โดยเฉพาะก่อนการแข่งขันสำคัญ ยิ่งให้เกิดความผิดพลาดแม้เพียงนิดไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น หลินเป่ยเฉินคืออัจฉริยะที่เพิ่งสร้างชื่อเสียงโด่งดังของสำนักเมฆาเขียว นางเชิญมาได้ แต่เด็ดขาดไม่อาจจับตัวมาโดยฝืน มิฉะนั้นจะเป็นข้ออ้างให้คนอื่นจับผิด