เรือนหลังที่ลัทธิยมโลกพำนักอยู่
เฮ่อจื่อเทานอนอยู่บนเตียง ดวงตาไร้แววเหม่อมองคานเพดาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังในชีวิต
ชายชราผมขาวโพลน ใบหน้าเปี่ยมเมตตากำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ตรวจดูบาดแผลของเขาอย่างละเอียด
“เฮ้อ!”
ชายชราขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ นิ้วมือกดลงบนจุดสำคัญของเฮ่อจื่อเทาเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวในที่สุด
“ท่านหมอโจว บุตรชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาก้าวเข้ามาอย่างร้อนรน ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและความคาดหวัง
คนผู้นี้คือเฮ่อเฉาเฟิง ผู้อาวุโสใหญ่แห่งลัทธิยมโลก
“ผู้อาวุโสเฮ่อ อัณฑะของบุตรชายท่านถูกเตะจนแหลกละเอียด เส้นลมปราณบริเวณจุดสำคัญก็ถูกกระแทกจนขาดสะบั้นหมดแล้ว ข้ารักษาคนมาหลายสิบปี บาดแผลเช่นนี้ข้าก็จนปัญญา”
ท่านหมอโจวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ “ขออภัยที่ต้องพูดตรง ๆ ชาตินี้บุตรชายท่านคงไม่อาจร่วมประเวณีกับสตรีได้อีกแล้ว”
คำพูดนี้ประหนึ่งสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ กระแทกลงกลางใจเฮ่อจื่อเทาอย่างรุนแรง
เขาผุดลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความคับแค้น “ท่านพ่อ! ข้าต้องฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ได้! ต้องฆ่ามันให้ได้!”
เขาเพิ่งอายุยี่สิบห้าปี ยังอยู่ในวัยหนุ่ม มีอนาคตอีกยาวไกล
เขามีระดับขั้นขั้นสวรรค์ลี้ลับ มีฐานะสูงศักดิ์เป็นบุตรชายของผู้อาวุโสใหญ่แห่งลัทธิยมโลก อีกทั้งยังมีคู่หมั้นที่งดงามราวบุปผาอย่างไป่เชียนเชียน
แต่ตอนนี้ เขากลับถูกคนเตะจนกลายเป็นขันที!
นั่นหมายความว่าเขาทำได้เพียงหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวด และต้องใช้ชีวิตอยู่ในความทุกข์ทรมานไปตลอดกาล
ที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดคือ ด้วยนิสัยของไป่เชียนเชียน เมื่อรู้ว่าเขาสูญเสียความสามารถของบุรุษไปแล้ว นางย่อมไม่มีทางแต่งงานกับเขาต่อ
สตรีผู้นั้นหยิ่งทะนงมาแต่ไหนแต่ไร จะยอมใช้ชีวิตร่วมกับขันทีไปชั่วชีวิตได้อย่างไร?