“สมกับเป็นศิษย์ของท้าที มิน่าเล่าถึงมีพลังต่อสู้แข็งแกร่งเช่นนี้”
เสียงของมู้จิ้นเยว่ดังขึ้น น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาไร้ความเฉียบคมดุดันเช่นก่อนหน้า กลับเผยความยินดีอยู่จาง ๆ
ทั้งสนามเงียบกริบในทันที
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เมื่อครู่ยังทำท่าราวกับจะกินคนอยู่เลย เหตุใดจู่ ๆ ท่าทีกลับเปลี่ยนไปเสียได้?
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ต่างมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ พากันเบิกตากว้าง สงสัยว่าตนฟังผิดไปหรือไม่
รอยยิ้มของไป่อวี่เฉินแข็งค้างอยู่บนใบหน้า มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เลิงหนิงชวงกับซูชิงไต้สบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจ
หลินเป่ยเฉินเองก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาเล็กน้อย
เมื่อครู่ท่าทีของมู้จิ้นเยว่ชวนให้หวาดกลัวอยู่จริง ๆ เดิมทีเขาคิดว่าตนต้องถูกตำหนิแน่แล้ว ใครจะคิดว่าท่าทีของอาจารย์จะพลิกกลับไปอีกด้านในชั่วพริบตา
“มู้จิ้นเยว่!”
ใบหน้าเฮ่อเฉาเฟิงเขียวคล้ำ ตวาดเสียงดังราวสายฟ้าฟาด
“นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ศิษย์ของเจ้าทำร้ายบุตรชายข้าจนเป็นเช่นนี้ เจ้าไม่ลงโทษเขา กลับชมเขาอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่แล้ว!” ฉินเคอซินเอ่ยเสียงเข้ม แววตาวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ “มู้จิ้นเยว่ วันนี้เจ้าต้องให้คำชี้แจงแก่พวกเรา มิฉะนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ”
มู้จิ้นเยว่กลับไม่แม้แต่จะมองพวกเขา สายตาจับจ้องหลินเป่ยเฉิน “เป่ยเฉิน เรื่องราวเป็นมาอย่างไร เล่าให้อาจารย์ฟังให้ละเอียด”
น้ำเสียงของนางอ่อนโยนดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ ต่างจากความดุดันเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน
“อาจารย์ เรื่องเป็นเช่นนี้ขอรับ!”
หัวใจหลินเป่ยเฉินอบอุ่นขึ้นมา รีบก้าวออกไปข้างหน้าอย่างนอบน้อมแล้วกล่าวว่า “ศิษย์บังเอิญซื้อผลเทพจิตได้หนึ่งผลจากหอการค้าสวรรค์ลี้ลับ แต่ทั้งสองท่านนี้ยืนกรานให้ศิษย์ยกผลไม้ให้ ศิษย์ไม่ได้สนใจพวกเขา ทว่าพวกเขากลับไม่ยอมเลิกรา แถมยังเป็นฝ่ายลงมือกับศิษย์ก่อน”