“ปัง!”
พลังอันแข็งแกร่งสองสายปะทะกันกลางอากาศ ระเบิดเสียงดังสนั่น!
คลื่นพลังวิญญาณอันคลุ้มคลั่งกระจายไปทั่ว แผ่นหินสีเขียวบนถนนแตกร้าวในพริบตา ผู้คนที่อยู่รอบข้างถูกแรงปะทะสะเทือนจนถอยกรูด!
เมื่อฝุ่นควันจางลง เงาร่างทั้งสองต่างถอยห่างออกจากกัน
หลินเป่ยเฉินถอยไปเจ็ดแปดก้าว ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนพื้น สุดท้ายจึงฝืนตั้งหลักได้อย่างหวุดหวิด
ไป่เชียนเชียนเองก็ถอยไปเจ็ดแปดจั้ง ปลายเท้าครูดพื้นจนเกิดร่องลึกสองแนว กว่าจะหยุดได้ก็แทบไม่ไหว
“เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดฝีมือเจ้าถึงแข็งแกร่งนัก?!”
นางเบิกตากว้าง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
นางอยู่ขั้นสวรรค์ลี้ลับชั้นหนึ่งเชียวนะ! ส่วนหลินเป่ยเฉินเป็นเพียงขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสาม ระดับห่างกันเกือบหนึ่งขั้นใหญ่!
ทว่าการปะทะฝ่ามือเมื่อครู่ นางกลับไม่ได้เปรียบแม้แต่น้อย นี่มันขัดต่อหลักเหตุผลอย่างสิ้นเชิง!
“หญิงชั่วเอ๊ย เจ้าคิดว่าทุกคนไร้ค่าเหมือนเจ้างั้นหรือ?”
หลินเป่ยเฉินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา แววตาฉายความเหี้ยมเกรียม
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของเขาก็พุ่งออกไปดุจลูกศรหลุดจากคันธนู ยกฝ่ามือขึ้นฟาดใส่ไป่เชียนเชียนอย่างหนักอีกครั้ง!
เขาไม่อยากหาเรื่อง แต่ก็ไม่เคยกลัวเรื่อง
อีกฝ่ายรังแกถึงหัวแล้ว หากเขายังใจอ่อน เช่นนั้นก็ไม่เรียกว่าวางตัวต่ำต้อย แต่เรียกว่าขี้ขลาด!
“รนหาที่ตาย!”
ไป่เชียนเชียนโกรธจนกัดฟันกรอด ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยโทสะ นางสะบัดฝ่ามือเข้าใส่หลินเป่ยเฉินทันที เห็นได้ชัดว่าโกรธจริงแล้ว!
ในชั่วขณะที่ทั้งสองกำลังจะปะทะกันอีกครั้ง ร่างของหลินเป่ยเฉินพลันวูบไหวอย่างประหลาด ทิ้งเงาร่างไว้กลางอากาศ!